این کرش را چگونه باید باور کرد

حال فارغ از این‌که اعضای مجمع فدراسیون فوتبال برای برکناری رییس غیرفوتبالی فدراسیون به تجمع آرا برسند یا این‌که از بالا دستوری برای استعفای کفاشیان بیاید، یک سوال مهم بی‌پاسخ مانده است؛ این‌که آیا تیم ملی فوتبال ایران با سرمربی پرتغالی‌اش به جام جهانی خواهد رسید؟!

تردید‌ها زیاد است. آنقدر زیاد که اجازه نمی‌دهد به نیمه پر لیوان فکر کنیم و به کسب امتیازهای باقی‌مانده در سه بازی پایانی امیدوار باشیم. این نگاه نه از روی بدبینی که از روی واقعیت گذشته بر فوتبال ما در دو سال اخیر است.

نزدیک به 20 ماه از حضور کارلوس کرش در فوتبال ایران می‌گذرد، اما کارشناسی نیست که بگوید تیم ملی زیر نظر یکی از بهترین تکنیسین‌های مربیگری دنیا طی این مدت از نقطه A به نقطه B رسیده است.

نه هیچ جوانگرایی خاصی صورت گرفته و نه بازیکن جدیدی به فوتبال ما معرفی شده است. تاکتیک‌های تیمی مان همچون گذشته به پرتاب اوت‌های بلند و سانتر از جناحین خلاصه می‌شود.

همه اینها در شرایطی است که کارلوس کرش بیشتر از همه سرمربیان قبلی تیم ملی امکانات و زمان برای درست کردن یک تیم منسجم در اختیار داشته است.

به اذعان بیشتر مربیان ایرانی، در هیچ دوره‌ای لیگ برتر فوتبال ایران تا این اندازه تعطیل نشده است. جام حذفی هم اگر با اصرار مربیان نبود الان تعطیل شده بود.

واقعا کرش و دستیاران پرتغالی‌اش در این مدت چه تغییری در تیم ملی ما به​وجود آورده که بگوییم بود و نبودش تفاوت دارد؟ آیا باید باور کنیم این کرش همان کرشی است که سا‌ل‌ها به عنوان دست راست سرالکس فرگوسن روی نیمکت منچستریونایتد نشست یا هدایت تیم پرمهره رئال مادرید را برعهده داشت؟! تیم ملی در این دو سال نه تنها هیچ پیشرفتی نداشته که به گواه آمار با کسب چند نتیجه ضعیف تاریخی در برآورده کردن حداقلی انتظارها هم ناکام بوده است.

ما هیچ‌گاه به لبنان و ازبکستان نباخته بودیم که حالا باخته‌ایم. در مقابل قطر هم همیشه در تهران پیروز بودیم، اما فعلا دو بازی است که در حضور یکصد هزار تماشاگر به تساوی مقابل این تیم بی‌ریشه کفایت می‌کنیم. با احترام به همه مربیان ایرانی، آیا نمی‌توانستیم این نتایج را با یک مربی متوسط وطنی به دست بیاوریم؟