عالیجناب خانواده‌ها

 ولی نکات برجسته سریال‌های کره‌ای، بخصوص دو سریال «جواهری در قصر» و «دونگ ئی» فراتر از این گفته‌هاست. سازندگان این دو کار تلاش کرده‌اند در کنار معرفی سنت‌های قدیمی و مرور تاریخ کشور کره، زندگی یک شخصیت را به عنوان قهرمان فیلم از پست‌ترین جایگاه اجتماعی تا برترین جایگاه نشان دهند. مخاطب عام با دیدن سریال و اتفاقات آن با شخصیت اصلی سریال که چهره‌ای مثبت، مردمی، سالم و پایبند به ارزش‌های خانواده است، همذات‌پنداری می‌کند و گام به گام با شخصیت سریال پیش می‌رود.

در سریال‌های کره‌ای شخصیت اصلی، راه رسیدن به موفقیت، استفاده از رازهای مهم موفق‌شدن در کار و زندگی، اعتماد به نفس، شجاعت، جسارت، سیاست، مدیریت بحران، کیاست و عشق و ایمان را به کار می‌گیرد تا بتواند به اهداف خود دست یابد و این برای مخاطب بسیار حائز اهمیت است، ولی در بیشتر سریال‌های غربی، همیشه شخصیت مثبت فارغ از استفاده از الفاظ نامتعارف، نقاط ضعفی مانند استعمال دخانیات، مصرف مشروبات، سرقت، ارتباط‌نداشتن با اعضای خانواده، ارتباط جنسی و... دارد که موجب می‌شود مخاطب ایرانی ارتباط خوبی با سریال برقرار نکند.

استفاده از کلمات و جملات نامتعارف و زننده، انجام حرکات نامناسب، لقب زشت‌دادن به یکدیگر، تشدید افسردگی و ناامیدی، داستان‌های کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی برای مخاطب جدا از دیگر نقاط ضعف، همگی موجب سرد شدن ارتباط مخاطب با یک کار تلویزیونی می‌شود که حتی در سریال‌های وطنی نیز برخی از این نقاط ضعف دیده می‌شود.

هدف، گرامیداشت و تمجید از پخش سریال‌های کره‌ای نیست، ولی می‌توان گفت پخش این سریال‌ها از هر نظر مورد تائید همه اعضای خانواده است. حتی برخی مسئولان هم دیدن این سریال‌ها را از دست نمی‌دهند و هر جا که باشند، خود را به زمان پخش سریال می‌رسانند. یکی از مسئولان می‌گفت: «در سریال‌های کره‌ای ـ مانند دونگ‌ئی ـ هر لحظه منتظر یک بحران جدید هستیم و این‌که چگونه شخصیت اصلی با کمک مشاوران و افراد خود از این بحران به سلامت خارج می‌شوند!»

سیدهادی کسایی‌زاده