خدا را شکر، وضع‌مان بهتر است

حمل موادمخدر. من قاچاقچی نیستم، مجبور شدم. مادرشوهرم خیلی اصرار کرد این کار را بکنم. چاره‌ای هم نداشتم، شاید هم داشتم، اما عقلم نمی‌رسید.

او زن خلافکاری بود، از همین راه‌ها پول درمی‌آورد، اما خود مجید مرد خوبی بود. در یک نانوایی در محل ما کار می‌کرد و شب‌ها هم همان‌جا می‌خوابید. همین طوری هم با هم آشنا شدیم. خرجش را از بقیه سوا کرده بود تا زندگی سالمی داشته باشد. وقتی خواستگاری کرد پدرم نه آورد و گفت خانواده درست و حسابی ندارد، اما من اصرار کردم. راستش مجید واقعا مرد خوبی بود و هیچ وقت هم کار خلاف نکرد، ولی بالاخره مادرشوهرم کار دستم داد و من را به آن راه کشاند.

یک‌سال از ازدواجمان گذشته بود که یک روز مجید در راه خانه به کانال آبی که سر کوچه‌مان بود افتاد و هر دو پایش شکست. آن موقع یک ریال هم پس‌انداز نداشتیم. شوهرم در بیمارستان شرایط بدی داشت. مادرشوهرم از همان روز اول شروع کرد به خواندن در گوش من. آنقدر گفت تا این‌که بالاخره وسوسه شدم. دو سه باری جنس جا‌به‌جا کردم و کمی پول دستم آمد. نزدیک مرخص شدن مجید بود که باز هم مقداری جنس بردم تا برای خانه کمی خرید کنم، اما گیر افتادم.

اول از همه با مادرش حسابی دعوا کرد، بعد هم یکی از دوستانش را فرستاد پی کارهایم، اما به جایی نرسید. خودش هم که هنوز نمی‌توانست راه برود. چند بار اول که تلفنی صحبت کردیم با من هم دعوا کرد، اما کم‌کم نرم شد و گفت منتظرم می‌ماند. من در زندان روزهای سختی را می‌گذراندم، اما مجید هم حال و روز خوبی نداشت. از وقتی باز هم توانست کار کند به نانوایی برگشت. پدرم اوایل از دست او خیلی عصبانی بود، اما بالاخره فهمید مجید تقصیری ندارد. برای همین سعی کرد کمکش کند.

مجید در تهران کار پیدا کرده بود، در یک نانوایی و وقتی آزاد شدم او تهران بود. یک هفته طول کشید تا همدیگر را ببینیم. او در تهران اتاقی هم کرایه کرده بود. بعد هم آمد دنبال من و با هم رفتیم تهران. می‌خواستیم دیگر از هر چه دردسر است دور باشیم.

اوایل اذیت می‌شدم. جایی را بلد نبودم. اینجا کس و کاری نداشتم، اما کم‌کم برایم عادی شد. از وقتی رفتم سرکار اوضاع بهتر شد. اول مجید نمی‌خواست اجازه بدهد من کار کنم، اما بعدش نرم شد. من در یک خیاطی مشغول شدم. از خیاطی از قبل سررشته داشتم.

آن مغازه هم سرکوچه خودمان بود، حتی بعد از این‌که پسر و بعد دخترمان به دنیا آمد باز هم کار می‌کردم.

مجید اصلا به دستمزد من دست نمی‌زد، تازه خرجی خانه را هم خودش می‌داد و می‌گفت تو پول‌هایت را نگه دار و برای خودت هرچه می‌خواهی بخر. من هم هروقت پولم جمع می‌‌شد یک تکه طلا می‌خریدم. همین طلاها دو سال قبل که می‌خواستیم خانه بخریم خیلی به دردمان خورد.

ای کاش گول مادرشوهرم را نمی‌خوردم. الان 11 سال از آن قضیه گذشته و دیگر تقریبا همه چیز را فراموش کرده‌ایم. خدا را شکر وضع‌مان هم الان بد نیست. شوهرم هنوز در نانوایی کار می‌کند و من هم هر از گاهی لباسی، چیزی برای این و آن می‌دوزم.

داوود ابوالحسنی