در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
درکوچه پس کوچه های بن بست
امروزه توسعه صادرات غیرنفتی تنها به افزایش درآمد ارزی از طریق توسعه صادرات انواع کالاها و خدمات محدود نمی شود، بلکه نقش مهمتری را به عنوان یک راهبرد رشد و حتی توسعه اقتصادی به عهده دارد
راهبرد توسعه صادرات در چارچوب راهبرد نظر به خارج مطرح است و چنانچه رشد اقتصادی تحت تاثیر صادرات به دست آمده باشد، رشد متکی به صادرات نامیده می شود.
اگر شکل توسعه اقتصادی تابع بازرگانی خارجی بویژه بازارهای صادراتی شود آن را توسعه برون نگر (راهبرد تشویق صادرات) می نامند.
توسعه بخش صادرات به معنی توسعه صنایعی است که کشور در آنها مزیت نسبی دارد یا لااقل امکانات بالفعل تولید داشته و با سرمایه گذاری و تاکید بیشتر در این صنایع بتواند کالاهای مزبور را صادر کند یا صادرات موجود را افزایش دهد.
توسعه صادرات در کشورهای مختلف بنا به اوضاع و احوال اقتصادی و اجتماعی آنها متفاوت است و به همین علت نمی توان آنها را به صورت سیاست هم شکل و اصول معین در همه جا مورد استفاده قرار داد. راهبرد توسعه صادرات عمدتا گرایش به ادغام هر چه بیشتر در اقتصاد جهانی و اتخاذ سیاست های باز اقتصادی دارد.
ابزارهای اقتصادی این راهبرد عبارتند از: استفاده از سیاست آزادی واردات ، قبول نرخهای واقعی در ایجاد انگیزه برای صادرات و از همه مهمتر دستیابی به قیمتهای مناسب برای عوامل تولید به گونه ای که اقتصاد ملی بتواند هماهنگ با مزیتهای نسبی که از آن برخوردار است ، توسعه یابد.
اتخاذ راهبرد توسعه صادرات به زیرساخت های فنی نسبتا کارآمدی نیاز دارد و کشورهایی که در این زمینه موفق بوده اند غالبا مرحله جایگزینی واردات را پشت سر گذاشته اند.
از لحاظ تاریخی نیز توسعه صادرات همیشه در تمام راهبردهای بلند مدت توسعه یکی از اجزای اصلی بوده است. در دهه های 1950 و 1960 تاکید بیشتر برای تولید کالاهای صنعتی ، نخست برای بازارهای داخلی و سپس برای صادرات بود و از میان چند کشور مختلف آسیا می توان به 3 کشور تایوان ، سنگاپور و کره جنوبی اشاره کرد که در حدود سالهای 1960 73 راهبردهای توسعه صادرات را با توجه به سیاست ها و تدابیری از جمله کاهش کنترل مرکزی همراه با سیاست های ارشادی دولت در موارد ضروری و آزاد گذاشتن فعالیت های بخش خصوصی به مورد اجرا گذاشتند و بهترین نتایج را از لحاظ صدور تولیدات صنعتی نصیب خود کردند ؛ به عنوان مثال کشور کره جنوبی با تلاشی در مدت کمتر از 30سال توانست خود را از فقر شدید به رشد نسبتا بالای اقتصادی برساند، به طوری که میان سالهای 1962 -79 تولید ناخالص ملی این کشور به طور متوسط سالانه 7/9 درصد و صادرات آن به طور متوسط 40 درصد رشد داشت.
راهبرد توسعه صادرات از جمله سیاست های تبدیل ساختاری است که از طرف بانک جهانی و صندوق بین المللی پول برای تسریع رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه ارائه شده است.
درآمد حاصل از فروش کالا یا ارائه خدمات یک کشور به کشور دیگر ممکن است به صورت دریافت ارز، کالا، خدمات ، طلا یا تسویه بدهی ها صورت گیرد. همه شرکتها و بنگاه های اقتصادی که به قصد انتفاع تشکیل می شوند، همواره سودآوری را به عنوان هدف اصلی خود قرار می دهند و سرمایه گذاران نیز برای کسب بازده بیشتر اقدام به سرمایه گذاری و عمدتا در جایی سرمایه گذاری می کنند که سود بیشتری را دریافت کنند.
شرکتها برای سودآوری بیشتر و استفاده بهینه از امکانات و درآمدزایی به گسترش بازارها، استفاده از مدیریت کارآمد، افزایش کیفیت کالاهای تولیدی و استفاده از فناوری مدرن و آخرین فناوری ها و کاهش هزینه های تولیدی اقدام می کنند.
هر شرکتی برای به دست آوردن سهم بیشتری از بازار و گسترش بازار کالاهای خود، در رقابت تنگاتنگ با دیگر رقبای خود است.
صادرات ، بازار فروش کالاهای بنگاه های اقتصادی را گسترش می دهد و این موضوع پرتفویی از بازار برای بنگاه ها ایجاد می کند که می تواند تاثیر صدمات نوسان های احتمالی در بازارهای داخلی شرکت را به حداقل برساند. بسیاری از شرکتها با صادرکردن کالا، بازار را آزموده و سپس برای گسترش بازار به راهبردهای دیگری همچون ایجاد واحدهای تولیدی در خارج روی می آورند.
صادرات باعث گستردگی بازار از طریق تولید انبوه ، هزینه های تولیدی پایین تر، فزونی سرمایه و گسترش فعالیت می شود.
با گسترش بازارها می توان انتظار داشت که فروش شرکت افزایش یابد و به تبع آن از تحقق سود مورد پیش بینی ، اطمینان نسبی حاصل شود و بدین ترتیب خطر تجاری کاهش یابد.
گسترش صادرات باعث می شود مشتریان بخصوص در داخل از تامین بموقع و دراز مدت کالای مورد نیاز خود از طرف شرکت اطمینان نسبی حاصل کنند که این موضوع نگاه مثبت مشتریان را به دنبال خواهد داشت که ضمن ایجاد جو روانی مثبت ، باعث افزایش اعتبار تولیدات داخلی می شود. امروزه هیچ کشوری نمی تواند در انزوای کامل زندگی کند.
صنایع بازرگانی ، فناوری و سطح زندگی افراد یک کشور به اقتصاد کشورهای دیگر بستگی دارد که به وسیله جریان پیچیده ای از کالاها، سرمایه و فناوری به هم مربوط می شوند. صادرات مشخصه تجارت خارجی بوده و ساده ترین راه برای وارد شدن به یک بازار خارجی است.
در هر صورت ضرورت درهم آمیزی با اقتصاد جهانی و در عین حال موضوع جهانی شدن و لزوم عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی WTO نیازمند اتخاذ تمهیداتی است که تولیدات داخلی زمینه حضور در بازارهای بین المللی را پیدا کرده و توان رقابت در این بازارها را داشته باشند و این امر جز با رویکردی عملی برای گسترش و توسعه صادرات میسر نخواهد شد.
سامان مرادی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
