سرگردان میان کودکی و جوانی

شاید بدون اغراق بتوان گفت که نوجوانی در جامعه ما از گذشته تاکنون، مورد غفلت واقع شده است، غفلتی که دامنه‌اش نه تنها خانواده‌ها که تمام جامعه و در واقع مسئولان امور تربیتی، فرهنگی و اجتماعی کشور را نیز در برگرفته است. ناآگاهی عمومی نسبت به دوره نوجوانی تا آنجاست که حتی بسیاری از والدین نمی‌دانند که این دوره از چه سنی در فرزندانشان آغاز می‌شود.

یعنی نمی‌دانند که آیا با آغاز بلوغ جسمی و فیزیکی باید بر دوران کودکی فرزندشان مهر خاموشی بزنند و با او بسیار جدی‌تر رفتار کنند یا باید با ورود فرزندشان به دوران تحصیلات متوسطه او را در مرحله پیش از جوانی به حساب آورند و نسبت به بسیاری از آسیب‌های احتمالی وارد به او نگران باشند. با این حال نوجوانی نه دوره‌ای برای اتخاذ رفتارهای جدی و سختگیرانه از سوی والدین است و نه زمانی برای شدت گرفتن تشویش‌های آنها نسبت به کودکان دیروز که برای تجربه دنیای بزرگسالی آماده می‌شوند. نوجوانی در عین آن‌که از این رفتارها و تشویش‌ها فارغ نیست، مدیریت و رفاقتی نرم از جنس دنیای کودکان و منطقی از جنس جوانی می‌طلبد.

این دوره حساس از یک سو به لحاظ ورود به مرحله بلوغ و تحولات جسمی و فیزیکی و از سوی دیگر به‌دلیل تاثیرات روحی و روانی که برای ورود به زندگی اجتماعی لازم است، باید به طور جدی‌تری حتی مورد توجه مسئولان امور تربیتی و فرهنگی کشور قرار بگیرد.

توجهی که لازمه‌اش تدارک دیدن بسته‌های آموزشی، تفریحی، ورزشی، علمی، جامعه شناختی و روان شناختی خاص گروه سنی است که می‌تواند در دختران از یازده و در پسران از سیزده سالگی آغاز شود و تا هجده سالگی ادامه یابد.

پونه شیرازی ‌/‌ گروه جامعه