رنج تک‌‌فرزند بودن

فرزندان خانواده‌های پرجمعیت هم خودشان را خوشبخت می‌دانند و هم نمی‌دانند. آنها می‌گویند خوشبخت هستند. چون برادران و خواهرانی دارند که تنهایی‌شان را پر می‌کنند و روزی که به کمک نیاز دارند همدیگر را تنها نمی‌گذارند. آنها در عین حال می‌گویند گاهی احساس خوشبختی نمی‌کنند، چون آنقدر خانواده‌شان شلوغ است که محبت و توجه پدر و مادر به طور یکسان شامل حالشان نمی‌شود.

آنها از شلوغی خانه، نبود امکانات کافی و مساوی میان بچه‌ها و قضاوت‌های مردم در مورد خانواده پرجمعیت‌شان نیز ناراحتند، چون می‌گویند وقتی کم‌سن و سال هستند همکلاسی‌هایشان طعنه شلوغی خانواده را به آنها می‌زنند و وقتی نوبت به ازدواجشان می‌رسد خانواده عروس و داماد برای جواب بله دادن دودل می‌شوند، چون می‌ترسند که ورود به خانواده‌ای پرتراکم برایشان دردسر درست کند.

با این حال بچه‌های خانواده‌های شلوغ با این‌که مصایب و محدودیت‌های این نوع زندگی را خوب می‌دانند، ولی این شرایط را به تنها بودن ترجیح می‌دهند‌؛ هرچند که وقتی خودشان خانواده‌ای مستقل تشکیل بدهند معمولا ترجیح می‌دهند که شمار فرزندانشان از دو یا سه بیشتر نشود.

محدودیت‌های تک‌فرزندداری، انکار نشدنی است، اما اگر شرایط زندگی یک زوج مانع داشتن فرزندان بیشتر می‌شود، باید به آنها آموخت تک‌فرزندانی را تربیت کنند که در اجتماع نه آن آدم‌های لوس و ضعیف که مردم می‌گویند، بلکه آدم‌هایی که با وجود تفاوت‌های زیاد مثل سایر آدم‌ها رفتار می‌کنند، باشند.