ادبیات فاخر؛ گمشده همیشگی ورزش

پاسخ این سوال در خود آن نهفته است، متاسفانه در ورزش ما گاهی از سوی برخی افراد مرتبط با این حوزه، از بازیکن گرفته تا مربی، داور و مدیر، الفاظ و ادبیاتی به کار برده می‌شود که به واقع حتی در یک محیط خانوادگی هم برخی بیم آن دارند که به کار بردن این الفاظ منزلت اجتماعی و وجهه خود را حتی در دل خانواده خود از دست بدهند، در نتیجه خیلی از حرف‌های خود را به قول معروف، می‌خورند. این خوردن حرف، به هر دلیلی که باشد یک پیامد اجتماعی مهم و تاثیر گذار را به دنبال دارد؛ ترس از بدآموزی. نکته نهفته‌ای که متاسفانه با وجود گستردگی حوزه ورزش و در کانون توجه بودن آن گاه مورد بی توجهی قرار گرفته و کسی که چند صباحی در کانون توجه رسانه‌ها قرار دارد، هیچ به این موضوع اهمیت نمی‌دهد که بیان او می‌تواند چه آثار مخربی بر جامعه بگذارد.هرچند این مشکل مربوط به امروز و دیروز نبوده و سال هاست گوش هر شنونده و چشم هر بیننده‌ای را آزار می‌دهد، اما تنها مروری بر حواشی روزهای گذشته ورزش و بویژه فوتبال، ما را بر آن داشت یک بار دیگر این نکته را به آقایان یادآور شویم که حداقل در ظاهر هم که شده مراعات کنند و هر حرفی را به زبان نیاورند؛ حرف‌هایی که گاهی اوقات می‌تواند بارحقوقی هم برای فرد به دنبال داشته باشد. فضای تهمت‌ و ادبیات چاله میدانی چیزی نیست که خانواده‌ها از ورزش می‌خواهند و چه خوب است در کنار همه شور و شعف اجتماعی که افتخارآفرینی‌های میدان ورزش به دنبال خود دارد، ورزش را به میدانی تبدیل کنیم که اگر الگوی مثبتی برای ادبیات اجتماعی مردم نیست، حداقل الگوی منفی هم نباشد.

این مهم صرفا با برخوردهای قهری عملی نمی‌شود، بلکه لحظه‌ای تامل در اظهار نظر‌ها و قلم فرسایی را می‌طلبد که همه افراد مرتبط با ورزش داشته باشند و ورزش همان چیزی شود که همه دوست داریم.

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش