عقبگرد فرهنگی در ورزشگاه‌ها

فحش دادن و ناسزا گفتن‌ها به داور و بازیکن تیم و البته پرتاب اشیای مختلف به داخل زمین کم بود، حالا پرتاب نارنجک هم به این ناهنجاری‌ها اضافه شده است؛ اقدام زشتی که تب و تاب آن به دهه 60 و 70 برمی‌گردد، اما الان چند روزی است که دوباره در حال مد شدن است.

اصولا نمی‌دانیم چرا حرکت‌های خوب پسندیده در این فوتبال مد نمی‌شود؛ کارهایی نظیر دست زدن برای تیم بازنده، احترام گذاشتن به داور و بازیکن حریف و برخوردکردن با تماشاگرنماهایی که در مخیله‌شان مقدس بودن فضای ورزشگاه هیچ جایی ندارد.

چهارشنبه گذشته در نهایت تاسف دیدیم چطور نارنجکی که چند سال پیش چشمان سرباز احمدی را روی سکوهای ورزشگاه فولادشهر اصفهان از او گرفت، می‌توانست درهمین ورزشگاه آسیب جدی به سلامت بازیکن سپاهان بزند و انگشتان او را با جراحتی جبران‌ناپذیر مواجه کند.

این نارنجک چند ثانیه پس از آن‌که توسط عادل کلاه‌کج به بیرون پرتاب شد در کنار او و البته کمک داور هنگ‌کنگی این بازی منفجر شد.

این اتفاق ناخوشایند در شرایطی رخ داد که بازی در سطح لیگ قهرمانان آسیا برگزار می‌شد و ناظران AFC در ورزشگاه حضور داشتند، اما انگار در این فوتبال هیچ چیز برای هیچ‌کس درس عبرت نمی‌شود.

چشمان سرباز احمدی با گذشت پنج سال از اتفاقی که در بازی سپاهان و پرسپولیس می‌گذرد، هنوز هم خوب نمی‌بیند، اما باز هم شاهد پرتاب نارنجک از سوی تماشاگران هستیم.

این اتفاق جمعه شب و در جریان بازی آلومینیوم هرمزگان و صنعت نفت هم تکرار و باعث مصدومیت سرپرست تیم آبادانی شد. این رفتارهای نابجا نه تنها هیچ کمکی به فوتبال ما نمی‌کند که باعث می‌شود ضریب امنیت جانی هم در ورزشگاه‌های فوتبال کاهش یابد.

البته شاید مسائلی از‌این‌دست برای مسئولان فرهنگی فوتبال ما چندان مهم نباشد که اگر بود قبل از ترویج این ناهنجاری، اجازه نمی‌دادند ضریب امنیت روحی ـ روانی ورزشگاه‌های ما، به‌واسطه بدرفتاری‌ها و بددهنی‌های تماشاگرنماهایی که هر روز تعدادشان بیشتر و بیشتر می‌شوند. اینچنین رو به کاهش بگذارد.