اکسپوی آثار هنری و چند نکته

یکی از ویژگی‌های اکسپوی امسال، بررسی کامل آثار بود و تنها آثاری اجازه ورود به این اکسپو را داشتند که از مولفه‌های زیبایی‌شناسی و هنری خوبی بهره‌مند بودند تا آنجا که حتی اگر کارشناسی همراه خریدار به این فروش نمی‌آمد، خریدار قطعا کار خوب و با ارزشی می‌خرید.

اما در این میان مشکلی هم وجود داشت و آن در دو گونه سخن گفتن بر سر خریدها بود. این خریدها می‌تواند سیر راهگشایی در اقتصاد هنر محسوب شود. خرید آثار توسط ارگان‌های دولتی بخصوص در حراجی‌ها بسیار مهم بوده و این فروش‌ها در کشورهای دیگر بسیار متداول و جا افتاده است.

شاید خیلی بد باشد که ادارات و مراکز دولتی بودجه‌ای را که تا به حال باید صرف این خریدها می‌کردند هنوز با تمدید زمان آن خرید نکرد‌ه‌اند.

این خرید‌ها شاید باعث​ شود هنر هنرمندان درست هدایت شده و منحرف نشود. همان‌طور که بازار دبی برای هنرمندش مشخص می‌کند چه می‌خواهد و هنرمندان همان نوع را تغذیه می‌کنند. ایران نیز باید بازار مشخصی داشته باشد و نیازهایش را بشناسد تا این نیازها برای هنرمندان نیز مشخص شود.

من به عنوان کسی که آثار خودم هم در اکسپوی 90 از طرف گالری ثمین شرکت کرده بود و یکی از آنها هم فروخته شد، می‌توانم بگویم شاهد اتفاق خوبی در این اکسپو بودیم که می‌تواند با حضور پررنگ مراکز دولتی و اختصاص بودجه به رخدادی ماندگار و کم‌نظیر هم تبدیل شود. فقط باید توجه داشت این اکسپو تنها یک رخداد هنری نیست، بلکه فرصتی است تا ما ضمن عیارسنجی هنر معاصر بتوانیم با حمایت همراه با هدایت، هنرمندان را مورد توجه قرار دهیم که در این میان ، داشتن نگاه فرهنگی مدیران دولتی و بخش خصوصی در حوزه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و... می‌تواند راهگشا باشد.