وحشت قصاص رهایم نمی‌کند

نه، قبول ندارم من این کار را نکرده‌‌ام.

چون‌ سروش (شاکی) از من شکایت کرد.

اما بی‌دلیل از من شکایت کرده‌ است، من اصلا قمه نداشتم.

او ادعا کرده من مرتکب این کار شدم، در حالی که من اصلا قمه نداشتم. برای خودش داستانسرایی کرده که من مست بودم و با قمه به او حمله کردم، در حالی که من اصلا مست نبودم و قمه‌ای هم نداشتم.

درگیر شدم، اما نه با قمه، با پایه قلیان یک ضربه به دستش زدم و بعد هم فرار کردم.

من نمی‌دانم شاید شده‌ باشد، شاید هم نشده‌ باشد. من فقط او را زدم و فرار کردم، دیگر نماندم که ببینم چه اتفاقی می‌افتد.

من هیچ کدام از این اتهامات را قبول ندارم. کار من نبوده‌ است چطور ممکن است بشود با یک قلیان این همه آسیب به یک نفر وارد کرد، من این کار را نکردم.

این شاهدان که می‌گویید دوستان سروش هستند، آنها که نمی‌‌آیند به نفع من شهادت دهند. آنها علیه من شهادت می‌دهند و حرفشان را روی حرف دوستشان می‌گذارند.

من نمی‌دانم دنبال چیست، اما می‌دانم این کار من نبوده‌ است.

بله، هنوز هم می‌گویم درگیر شدم، اما قطع انگشت او کار من نبود، من شمشیر هم نداشتم.

نمی‌دانم، اما فکر می‌کنم دست به یکی کرده‌اند.

در آن زمان تازه سربازی‌ام تمام شده ‌بود،
یک هفته نمی‌شد که از سربازی مرخص شده ‌بودم و تازه می‌خواستم دنبال کار بگردم که این طور شد.

دیپلمه هستم، دیگر دانشگاه نرفتم و تصمیم گرفتم سربازی‌ام را تمام کنم و برای خودم کاری دست و پا کنم که بتوانم زودتر زندگی‌ام را بسازم، اما این طور شد و حالا دو سال است که در زندان هستم و از زندگی‌ام عقب مانده‌ام.

من این کار را نکردم، اما برای این که از زندان خلاص شوم حاضرم این پول را بدهم. البته خودم که ندارم باید از پدرم خواهش کنم که به جای من بپردازد و بعد من به پدرم برگردانم.

قطعا درست نبود، من اشتباه کردم که خودم را درگیر دعوای سیاوش و دوستانش کردم، اصلا فکر نمی‌کردم چنین کاری بکند و بخواهد برای من دام درست کند. من آرزوهای زیادی داشتم که این درگیری آن را به باد داد.

قصد داشتم کار پیدا کنم و آنقدر پول دربیاورم که بتوانم خانه‌ای اجاره کنم و ازدواج کنم. برای خودم خانواده تشکیل دهم و زندگی خوبی داشته باشم. وقتی این موضوع پیش آمد همه چیز تغییر کرد.

آنها خیلی ناراحت هستند، من گفته‌ام که کار من نبوده است. با این که مدارک علیه من زیاد است، اما آنها باور کرده‌اند که قطع انگشت کار من نبوده است.

روزهای سختی است، از صبح که بیدار می‌شوم به کارگاه می‌روم و کار می‌کنم و در شغلم ماهر شدم. بعد هم که نظافت می‌کنیم و به کارهای شخصی می‌پردازیم. روزهای سختی است، اما چاره‌ای​جز تحمل ندارم. تصمیم گرفتم در زندان درسم را ادامه دهم، اما مرتب کابوس می‌بینم که من را برده‌اند تا انگشتم را قطع کنند و این آزارم می‌دهد.

مدارک زیادی علیه من است و می‌دانم که قضات محکومم می‌کنند، اما من به رای اعتراض می‌کنم و در این مدت هم تلاش می‌کنم هر طور شده رضایت شاکی را بگیرم. من نمی‌خواهم انگشتم را قطع کنند، این حق من نیست.

بزرگ‌ترین اشتباه من این بود که با او دوست شدم و وقتی تلفن کرد رفتم ببینم چه کار دارد. من از این کارم پشیمان هستم. درست است که او جوان است، اما اتهامی که به من می‌زند درست نیست.

حرفی برای گفتن ندارم، فقط دعا می‌کنم خداوند من را از این مخمصه نجات دهد.

داود ابوالحسنی