مدیران ورزش از تصمیم‌گیری کلان ترس دارند

وزارت ورزش و جوانان سازمانی نوپاست و نمی‌توان با گذشت یک‌سال از زمان تشکیل آن براحتی و به صورت قاطعانه در ارتباط با عملکرد آن قضاوت کرد. باید توجه داشت که در هر سازمانی تدوین استراتژی، برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت و بلندمدت، انجام اصلاحات و ایجاد بهبود و تحول با شناخت صحیح وضع موجود و محیط سازمانی صورت می‌پذیرد. فکر می‌کنم مدیران و کارکنان وزارت ورزش و جوانان هنوز بدرستی نتوانسته‌اند با محیط درون و برون‌سازمانی‌شان ارتباط مطلوب برقرار کنند. باید اذعان کرد فعالیت همزمان در زمینه ورزش و جوانان با توجه به این‌که اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان نیز جوانان کشور هستند و اهداف معاونت جوانان نیز به نوعی با همین مخاطبان سروکار دارد هم می‌تواند باعث افزایش کارایی و اثربخشی وزارت و هم باعث ایجاد تضاد و تعارض سازمانی و ابهام نقش در بین کارکنان شود. فکر می‌کنم استراتژی‌های اتخاذ شده در زمینه ورزش آنقدر پررنگ بوده که معاونت جوانان به کلی در سایه آن محو شده است، به طوری که مردم شاید حتی نام مدیر جوانان را نیز نمی‌دانند و بدرستی نقش و وظایف این معاونت معرفی نشده است. بنابراین راهبردی باید تدوین شود که این دو حوزه به موازات هم حرکت کرده و نقش بازوی کمکی را برای هم داشته باشند.

متاسفانه در سازمان‌ها ما در 3 حوزه دچار مشکل هستیم. یکی نحوه ورود و انتخاب مدیران که چون شرایط احراز پست مدیران بدرستی تعریف نشده هر مدیر غیرورزشی براحتی به خود اجازه ورود به حوزه ورزش را می‌دهد. دوم پروسه ارزیابی عملکرد مدیران است که ما هیچ ابزار ارزیابی کمی و کیفی استانداردی که نتایج آن به صورت عینی قابل دسترسی باشد را در اختیار نداریم و سوم این‌که نحوه خروج و کنار گذاشتن مدیران ما نیز پروسه درستی نیست. مدیران ورزشی ما به هیچ وجه از حاشیه امنیت مطلوب برخوردار نیستند، چون به این اطمینان رسیده‌اند که انتخاب و برکناری مدیران کاملا سلیقه‌ای اعمال می‌شود، از تصمیم‌گیری‌های کلان ترس دارند. در مجلس شورای اسلامی بحث اصلی پیرامون وجود ثبات مدیریتی در حوزه ورزش است، وگرنه مجلس با کاندیداهای مدیریت فوتبال مشکلی نداشت. به شخصه پیشنهاد دارم آقای کفاشیان به حوزه‌های ذیل توجه کند: افزایش عملکرد بدنه سازمان و به کارگیری نیروی انسانی علمی و حائز تجربه ورزشی در فدراسیون، شناسایی بهتر فرصت‌ها و توجه به زیرساخت‌های فوتبال، واگذاری و تفویض اختیار بیشتر به اتحادیه فوتبال و هیات‌های استانی و تعامل و بهبود روابط کاری در حوزه‌های مختلف فوتبال، تجاری‌سازی و طراحی الگوی کسب و کار جهت تغییر نگاه هزینه‌بر بودن فوتبال به نگاه درآمدزا بودن آن.

این‌که نیازمند نظام‌نامه لیگ باشگاهی هستیم امری کاملا بدیهی است، اما مشکل اصلی این است که هنوز نمی‌دانیم لیگ‌های ما آماتور، نیمه‌حرفه‌ای یا حرفه‌ای است. در اصل سردرگمی ایجاد شده اجازه تنظیم نظام‌نامه درست را نمی‌دهد. ما باید به سمت حرفه‌ای شدن و استانداردسازی مطابق استانداردهای بین‌المللی حرکت کنیم. مهم‌ترین بحث برای ورود به لیگ‌های حرفه‌ای خصوصی‌سازی، ایجاد فضای رقابتی و کسب و کار است که متاسفانه الزامات قانونی و بسته‌های حمایتی، تسهیلی و تشویقی برای ورود بخش خصوصی به ورزش هنوز در نظر گرفته نشده است. فساد و پدیده دلالیسم حاکم بر ورزش ناشی از دولتی بودن ورزش است. نقش مهم و کلیدی اتحادیه فوتبال را باید با دادن اختیار و مسئولیت بیشتر بپذیریم. طرحی از طرف بنده با نام الزامات قانونی نظام باشگاه‌داری با رویکرد خصوصی‌سازی طراحی و تدوین شد که متاسفانه با عدم همکاری برخی دوستان جهت تصویب نهایی به صحن علنی مجلس ارسال نشد.

متاسفانه عدم برنامه‌ریزی درست در فردای هر المپیکی باعث شده که ما عملا دو سال اول از پروژه چهار ساله حضور در بازی‌های المپیک را براحتی از دست بدهیم، در صورتی که ما باید برنامه بلندمدت هشت و 12 ساله برای المپیک داشته باشیم. تمام تمرکز ما به سال آخر منتهی می‌شود و می‌خواهیم کار چهار ساله را در یک سال انجام دهیم. این امر نه‌تنها باعث عدم استفاده از تمامی پتانسیل‌ها و استعدادها می‌شود، بلکه استرس زیادی نیز به ورزشکاران ، مربیان و دست‌اندرکاران ورزش وارد می‌کند و این امر تقریبا کلیشه‌ای و روتین از گذشته تا به حال بوده و هست. مردم ما نیز به این باور رسیده‌اند که برنامه‌ریزی مناسبی برای المپیک نمی‌شود و هر دوره این نبوغ ایرانی و تک‌ستاره‌های ما هستند که باعث مدال‌آوری شده‌اند، نه داشتن یک پروسه منظم و سیستماتیک مدیریتی. در حالی که ورزشکاران سایر کشورها برای المپیک لحظه‌شماری می‌کنند تا در این میدان بزرگ توانمندی‌های خویش را به نمایش بگذارند، ما هرچه به المپیک نزدیک‌تر می‌شویم اغلب با تصمیمات عجولانه، فشار، استرس، عدم اطمینان و خودباوری را هر چه بیشتر به جامعه ورزش تزریق می‌کنیم. بعد از رقابت نیز با هزار و یک دلیل غیرموجه قصد توجیه نتایج را داریم. این گونه عمل کردن تنها فرصت‌ها ، منابع و استعدادهای ما را نابود می‌کند و نیازمند یک اصلاحات قوی و اصولی در حوزه ورزش هستیم. متاسفانه ما در مجلس و انتخاب روسای کمیسیون‌ها و کمیته‌های تخصصی نیز مشکل داریم و با رایزنی‌ها برخی کمیسیون‌ها در اختیار افراد غیرتخصصی قرار می‌گیرد که نتایجش عدم تدوین قوانین مناسب جهت رفع مشکل و معضلات حوزه خاص می‌شود.