دوستان قدیمی

در کشور ما هم تلویزیون و سینما هرگز هوو نبوده‌اند. همزادهایی همپا بوده‌اند که همیشه از هم تغذیه کرده‌اند. به داد هم رسیده‌اند. بسیارند چهره‌هایی که مستقیم از تلویزیون به سینما رفته‌اند یا بالعکس. در همین سال‌های اخیر هم متعددند چهره‌هایی که سبقه مشترکی در سینما و تلویزیون دارند، از رضا عطاران و مهران مدیری گرفته تا کارگردان‌هایی مانند کیومرث پوراحمد و ابوالحسن داوودی و... پس سینما رقیب تلویزیون نیست و اساسا نمی‌تواند باشد، چراکه دایره و گستره مخاطب این دو رسانه هرگز همپوشانی ندارد و اشتراکات آنها صرفا در شیوه‌های ایجاد جذابیت است.

برنامه‌هایی که صدا و سیمای جمهوری اسلامی برای بررسی سینما در نظر می‌گیرد، کم نبوده و نیستند بویژه در رادیو، برنامه‌های نسبتا زیادی به نقد و بررسی آثار سینمایی می‌پردازد، «آپارات»، «صدای تصویر»، «تصویر روز» و... از جمله این برنامه‌ها هستند. در تلویزیون هم پس از برنامه‌های متعددی نظیر «سینما یک» و «سینما چهار» و...، دو سالی است برنامه‌ای مهم و کلیدی مانند هفت ساخته و عرضه می‌شود. هفت برنامه‌ای است که صرفا برای سینما ساخته می‌شود و درواقع این لطفی است که تلویزیون ما به یک رسانه دیگر می‌کند و فرصتی چند ساعته از وقت خود را که می‌تواند صرف برنامه‌هایی دیگر شود در اختیار سینما قرار می‌دهد تا با بررسی ریزبینانه و کارشناسانه حال و روز سینما و آثار در حال اکران و...، ارتباطی تنگاتنگ میان مخاطبان همیشگی تلویزیون و دوستداران سینما برقرار کند. به همین دلیل، هفت قبل و بیش از آن که هدفی برای بررسی منتقدانه سینما داشته باشد، برنامه‌ای است تبلیغی و دوستانه درباره سینما.

هفت برنامه‌ای مهم برای اهالی سینماست. برنامه‌ای است چندساعته در ساعتی مناسب با فضایی دلخواه که می‌تواند تنش زدا باشد و عاملی موثر و مهم برای کاستن از هیاهوهای غیرواقعی درباره سینما؛ سینمایی که متاسفانه چندسالی است درگیر تنش‌هایی واقعی و غیرواقعی است، از ماجراهای دستمزد بازیگران گرفته تا درگیری‌های اتحادیه تهیه‌کنندگان و در نهایت ماجراهای خانه سینما. پس هفت می‌تواند فرصتی بسیار کلیدی و عالی باشد برای تبیین و توضیح واقعیات، کاستن از حجم تنش، افزودن بر دانسته‌های مخاطبان و مهم‌تر از همه، جذب و افزایش چشمگیر مخاطب با استفاده از بینندگان میلیونی تلویزیونی.

اما هفت بویژه در این شش ماه آخر هرگز در این مسیر گام بر نمی‌داشت و خود عاملی تنش‌زا شده بود. بماند که در این چند ماه پس از جشنواره، اساسا سینمای ما آرامش نداشت و حال و هوای ملتهب و آشفته‌ای داشت. سینمایی شلوغ و پراز داد و بیدادهایی که نمی‌گذارد کسی صدای کسی را بشنود...

هفت بیش از هر چیز باید حق طبیعی هنر سینما برای عرضه خود را محترم بشمارد. درواقع هر عاملی که مانع ایفای این حق بشود، چه مجری برنامه و چه مهمان و چه هر عنصر دیگری، ظلمی مضاعف را مرتکب شده، هم حق سینمایی‌ها را لگدمال کرده و هم فرصتی از ساعات گرانبهای تلویزیونی را هدر داده است. هفت باید بتواند مثل یک ستون استوار، راهنما و هدایتگر ارتباط سینما و تلویزیون باشد و در کنار آن نیازهای اولیه و ضروری سینما را پیگیری کند.

واقعا یادمان نمی‌آید هفت حتی یک بار به جای بحث‌های حاشیه‌ای انبوه، به صورت جدی سراغ مسائلی کلیدی و نیازهای ضروری سینما نظیر سالن‌سازی، ورود تجهیزات درجه یک، ایجاد فرصت‌های شغلی، امنیت حرفه‌ای، وضعیت پیشکسوتان و... رفته باشد. چنین است که هفت مجبور شد تغییراتی اساسی انجام دهد و برخلاف جوسازی برخی، این نشانه دشمنی سیما با سینما نیست، بلکه اتفاقا حرمتی است که سازمان برای هنر سینما قائل شده است. دستاوردهای بزرگ و برجسته این تغییر، در آینده‌ای نزدیک رویت خواهد شد.

حمید سلیمی