مسئولان کمرو یا مردم‌گریز؟

در کشورما هم، حضور خبرنگاران، فارغ از تمام جناح‌بندی‌های سیاسی و رسانه‌ای، همین نقش را داشته و دارد. برخی مسئولان حتی به ظاهر، آبروداری می‌کنند و مقابل نمایندگان مردم می‌نشینند و به ابهامات حوزه مدیریت خود پاسخ می‌دهند و عده‌ای دیگر از روبه‌رو شدن با رسانه‌ها گریزانند. تنها یک نمونه از این رسانه‌گریزی را می‌توان در وزرای بزرگ‌ترین دستگاه‌های آموزشی کشور مشاهده کرد؛ وزارت آموزش و پرورش و وزارت علوم که گفته می‌شود یا از سر کمرویی یا مردم‌گریزی و شاید فروتنی خواستار گفت‌وگوی اختصاصی با مطبوعات نیستند. شاید حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش یکی از خبرسازترین چهره‌هایی باشد که در ارتباط سریع و چند کلمه‌ای با خبرگزاری‌ها پیشقدم است، اما برای گفت‌وگوهای انتقادی و مطبوعاتی بی‌رغبتی نشان می‌دهد.

از آن سو، کامران دانشجو نیز از جمله وزرایی است که با وجود به عهده‌داشتن مسئولیت مستقیم بیش از 3 میلیون دانشجو و خانواده‌هایشان، از نشستن پای میز بحث و مصاحبه با مطبوعات بویژه مطبوعات انتقادی گریزان است. گفته می‌شود که وزیر علوم هم مانند همتای آموزش و پرورشی خود فقط حاضر به پاسخگویی چند دقیقه‌ای، آن هم ایستاده با خبرنگاران خبرگزاری‌هاست که برای تنها یک پرسش مسیری را با او همقدم می‌شوند تا آقای وزیر به ابهامی از ابهامات وزارتخانه متبوعش پاسخ دهد!

کسی منکر سختی وزارت و مدیریت کلان آن هم در حوزه آموزش نیست، اما وزارت بر این حوزه که حسن یا سوءمدیریت آن مستقیما میلیون‌ها ایرانی را متاثر می‌کند، ظرفیت بالایی می‌طلبد؛ ظرفیتی که مهم‌ترین نشانه‌اش، تحمل انتقاد و شبهه‌زدایی از ابهامات است. در این میان، دفعاتی که یک مدیر تن به توفان سوالات رسانه‌ها می‌دهد و برابر آنان می‌نشیند، می‌تواند معیاری برای سنجش اعتماد به نفس و ظرفیت آنان باشد.