بازی با احساسات دوربین عکاسی

آیا شما هم دوربین دیجیتالی دارید که در بیشتر مواقع در وضعیت خودکار با آن عکاسی می کنید؛ اگر این طور است بگذارید چند پیشگویی دیگر هم بکنیم.

کد خبر: ۴۷۸۷۵

شما اغلب عکسهایتان را با فلاش می گیرید، چون به محض این که در یک محیط بسته و کمی تاریک عکاسی می کنید، دوربین خود به خود فلاش می زند؛ بعلاوه اغلب با مشکل تمام شدن شارژ باتری ها مواجهید، چون فلاش ، شارژ باتری ها را خیلی زود می خورد.
رنگها هم در این عکسها مصنوعی و بی روح است. این یکی را قبول ندارید؛ این مطلب را بخوانید و عکسهایتان را با قبل از آن مقایسه کنید تا موافق شوید.
یکی از مشخصات قابل تنظیم دوربین شما حساسیت فیلم آن است که ISO نام دارد و حالتهای مختلف آن معمولا با اعداد 50، 100، 200و 400 نمایش داده می شود.
لابد می پرسید دوربین دیجیتال فیلمش کجا بود که حساسیت آن قابل تنظیم باشد. حق کاملا با شماست. این یک خصوصیت مجازی در دوربین های دیجیتال است که از روی دوربین های قدیمی کپی شده است ، پس برای شناخت آن اجازه دهید به عقب برگردیم.
فیلمهای عکاسی با حساسیت های مختلف تولید می شوند. هر چه حساسیت فیلم بیشتر باشد، سرعت ثبت تصاویر روی فیلم بیشتر و زمان عکسبرداری کوتاه تر می شود.
برای عکاسی در فضای آزاد و نور روز، فیلمی با حساسیت ISO100 پیشنهاد می شود؛ اما اگر در فضای بسته اتاقی در نور بعدازظهر عکاسی می کنید، اگر حساسیت فیلم همین باشد، زمان کافی برای نوردهی بیشتر و عکاسی از سوژه های متحرک غیرممکن می شود. در این شرایط برای ثبت سریع سوژه و جلوگیری از محوشدن آن حساسیت ISO400 پیشنهاد می شود.
در عکاسی با فیلم، برای تغییر حساسیت فیلم ناچار بودیم حلقه قبلی را جمع کنیم و حلقه فیلم جدیدی را در دوربین بگذاریم؛ در حالی که در دوربین های دیجیتال این کار به آسانی فشردن چند دکمه و تغییر تنظیمات دوربین است.
همان طور که می توان حدس زد این تنظیمات تاثیری بر حساسیت واقعی ( CCD صفحه حساس دوربین دیجیتال ) ندارد و کار افزایش حساسیت را به شکل نرم افزاری انجام می دهد.
به همین دلیل نرم افزار مجبور است برای پوشاندن ضعف اطلاعات ثبت شده ، نویز تصویر را افزایش دهد. بافت دانه دانه ای که در این حالت در تصویر می افتد کاملا شبیه تصاویر گرفته شده ، با فیلمهای حساسیت بالای واقعی است ، چون این دانه ها که عکاسان به آنها Grainیا همان دانه می گویند به دلیل ساختار شیمیایی فیلمهای حساسیت بالا در آنها وجود داشت.
حالا دوربینتان را از وضعیت خودکار خارج کنید، فلاش را غیرفعال کنید. اگر زمان باز و بسته شدن شاتر آنقدر طولانی می شود که لرزش دست شما عکس را محو می کند، حساسیت فیلم را افزایش دهید تا جایی که سرعت شاتر کمتر از یک بیستم ثانیه شود.
حالا عکسهای خود را با عکس مشابهی که با فلاش می انداختید مقایسه کنید تا معنای طبیعی بودن رنگها را دریابید.

کمی حساب و کتاب
یکی دیگر از فواید استفاده از حساسیت زیاد، فیکس کردن سوژه های متحرک حتی در مواردی است که نور کافی برای عکسبرداری هم موجود است.
فرض کنید نورسنجی خودکار محیط سرعت یک شصتم ثانیه را برای عکاسی شما مناسب تشخیص داده است. شما با افزایش حساسیت از 100 به 400 می توانید همان عکس را در یک چهارم زمان قبلی بگیرید و به این ترتیب دوستی که مقابل شما می دود در یک لحظه متوقف خواهد شد.
البته حساسیت 400 بالاترین حد ممکن نیست و بعضی دوربین های پیشرفته تر، حساسیت 800و حتی 1600نیز ارائه می کنند؛ البته این اعداد برای عکاسان چیز عجیبی نیست ، چون پیش از این فیلمهایی با حساسیت مشابه را در دوربین های خود می گذاشتند.