زن شوهر دومش را کشت

یاسمین، متهم پرونده‌ قتل است و خودش هم این اتهام را قبول دارد، اما می‌گوید اگر قصاص شود فرزندانش فنا می‌شوند.

با مقتول از کی آشنا شده‌ بودی؟

بیشتر از یک سال بود که همدیگر را می‌شناختیم. من مدتی همسر او بودم و با هم زندگی می‌کردیم.

نه، مشکلی نداشتم. می‌توانستم با او زندگی کنم، اما چون سه فرزند داشتم مقتول تحمل نمی‌کرد. به هر حال اوضاع جوری بود که مجبور شدم از او جدا شوم.

من او را دوست داشتم و عاشقش بودم. خیلی زندگی خوبی با هم داشتیم، تا این‌که متوجه شدم معتاد است. زیر بار نمی‌رفت، اما وقتی مواد را در جیبش پیدا کردم دیگر مجبور شد قبول کند.

نمی‌خواستم بچه‌دار شوم، اما وقتی باردار شدم تصمیم گرفتم بچه را نگه‌دارم. فکر می‌کردم شوهرم به‌خاطر پسرمان قبول می‌کند اعتیادش را ترک کند، اما این‌کار را نکرد و از وقتی که من فهمیدم معتاد است انگار راحت شده ‌بود، چون جلوی من مواد می‌کشید.

وقتی پسرم به دنیا آمد به شوهرم اصرار کردم ترک کند، حتی در یک مرکز برایش وقت گرفتم که برود و ترک کند، اما این‌کار را نکرد و برای این‌که خودش راحت شود و دیگر با من بحث نکند مرا هم معتاد کرد. فاصله سنی بچه‌هایم کم بود. راستش من دفعات بعدی هم که باردار شدم نفهمیدم و خودخواسته باردار نشدم.

مدت زیادی نبود. البته من از شرایطی که داشتم اصلا راضی نبودم و برای این‌که بتوانم خودم را از گرداب اعتیاد بیرون بکشم از شوهرم جدا شدم.

راضی که نبود، اما من اصرار کردم. او من را دوست داشت و می‌خواست باهم باشیم. می‌گفت می‌توانیم به این زندگی ادامه دهیم اما من گفتم دیگر نمی‌خواهم به این وضعیت ادامه‌ دهم و می‌خواهم زندگی سالمی داشته‌ باشم. به همین خاطر هم جدا شدیم و بچه‌ها هم با من بودند.

پدرشان معتاد بود و خودش را هم نمی‌توانست اداره کند. بعد از جدایی سر کار رفتم و کار می‌کردم. با این‌که درآمدم زیاد نبود، اما شغل خوبی داشتم.

یک روز سوار تاکسی شدم و در حالی که خیلی ناراحت بودم با راننده حرف زدم. ماجرای زندگی‌ام را به او گفتم. راننده به من گفت آشنایی دارد که موقعیت مالی‌اش خوب است و می‌تواند مرا خوشبخت کند. من آن مرد که همان مقتول بود را ملاقات کردم، اما حاضر نشدم با او ازدواج کنم. مدتی بعد باز با من تماس گرفت و دوباره پیشنهادش را مطرح کرد. این‌بار قبول کردم، با این‌که می‌دانستم شرایطم سخت است، اما تنهایی آنقدر آزارم می‌داد که قبول کردم با آن مرد باشم.

درست است که او سنش خیلی از من بیشتر بود، اما با توجه به این‌که سه فرزند داشتم موقعیت‌هایی که برای ازدواج داشتم زیاد نبود بنابراین مجبور بودم قبول کنم.

مدتی از جدایی‌مان گذشته بود که با من تماس گرفت و خواست که به دیدنش بروم. من هم قبول کردم.

چون مبلغی پول از او طلب داشتم. برای این‌که طلبم را بگیرم به خانه او رفتم.

وقتی با هم جر و ‌بحث کردیم چکش را برداشتم و از پشت به سرش زدم. بعد پول، طلا و موبایل او را برداشتم و فرار کردم. البته قبلش مواد مصرف کرده‌ بودم و در حالت عادی نبودم.

خیلی پشیمان هستم. خیلی به اولیای‌دم اصرار کردم که من را ببخشند، اما نپذیرفتند. من عذرخواهی کردم. کاری بجز این نمی‌توانم بکنم و باز هم از آنها درخواست دارم من را به خاطر بچه‌هایم ببخشند.