پلانکتون ها منبعی برای انرژی

دانشمندان قبلا به این نتیجه رسیده بودند که امکان استفاده از مواد آلی در حال فساد برای تامین نیروی پیل های سوختی وجود دارد. آنها حتی چندین نمونه اولیه را هم تست کرده بودند.
این پیل های سوختی خیلی ابتدایی بوده و شامل آندهایی هستند که درون رسوبات بستر دریاها جاسازی شده اند و به کاتدهایی متصلند که در آب دریا وجود دارند. وجود میکروارگانیسم های در حال فساد در رسوبات اقیانوس باعث به جریان افتادن الکترون ها شده و به این ترتیب اثبات می شود پیل های سوختی هم می توانند با استفاده از یک منبع نسبتا بی انتها از زندگی آلی در حال فساد به عنوان سوخت به کار خود برای مدتی نامحدود ادامه دهند.
با وجود این که محققان توانسته اند نشان دهند تولید الکتریسیته کافی از کودهای بستر دریا امکانپذیر است ، اما باز هم نیازمند این هستند که تحقیقات مفصلی را در ارتباط با خوردگی شیمیایی و مشکلات دیگری که در محیط دریا وجود دارد، انجام دهند اما نتیجه مهار انرژی تولید شده از ارگانیسم هایی که قبلا مرده اند زیاد برای دانشمندان رضایت بخش نبود.
آنها سوختی می خواستند که غنی از انرژی و در هر جایی از اقیانوس در دسترس باشد و این امکان را به ربات های خودگردان اقیانوسی بدهد که تنها با یک حرکت بتوانند سوخت مورد نیازشان را به دست آورند. در نهایت بهترین سوختی که نظر محققان را به خود جلب کرد پلانکتون هایی بودند که در تمام آبها وجود دارند.
پلانکتون ها جانوران بسیار بسیار ریز شناور در آب ، مثل سخت پوستان کوچک ، جلبک های دریایی و پروتوزو هستند.
اگر پلانکتون ها می توانند منبعی کافی برای تامین انرژی بدن برخی نهنگ ها و موجودات بزرگ دیگر باشند پس باید بتوانند ادوات الکترونیکی کوچک را هم به راه اندازند. این محققان توانسته اند محاسبه کنند که حدودا چه مقداری از پلانکتون ها می توانند انرژی مورد نیاز یک باتری کوچک را تامین کنند.
تخمین زده اند یک فنجان پر از پلانکتون فشرده شده می تواند یک باتری چراغ قوه را به راه اندازد پس به حد کافی قدرت دارد انرژی تعدادی از سنسورهای کوچک را تامین کند.


سنسورهایی که همانند ماهی شنا می کنند

دانشمندان چندین نمونه اولیه متحرک را طراحی کرده اند که برخی از آنها خیلی شبیه ماهی هستند و می توانند به آرامی درون آب حرکت کنند. آنها هر چیزی را که در مسیر حرکتشان باشد وارد بدن خود می کنند تا با تجزیه شدن ، تولید انرژی کنند، درست همانند یک ماهی که انرژی خود را از همین مواد تامین می کند.
به این ترتیب هرکس می تواند صاحب رباتی شده بدون نیاز به باتری به هر جایی سر بزند.