درخواست توقف غنی‌سازی در ایران

اتحادیه اروپا و 1+5 تجربه ارزشمندی در مذاکرات گذشته با ایران در اختیار دارند؛ این تجربه ارزشمند به آنها دیکته می‌کند که هرگز به ادبیات مبتنی به سیاست چماق و هویج در برابر کشور ما متوسل نشوند. این سیاست هیچ‌گاه جوابگو نبوده است و ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی به‌هیچ طریقی از حقوق مسلم خود کوتاه نمی‌آید. مردم ایران برای احقاق حقوق خود 16 تا 17 سال مقاومت کرده‌اند و اروپایی‌ها هم گام به گام از مواضع خودشان عقب نشسته‌اند. آنچه آنها در استانبول بیان کردند، همان چیزی بود که 17 سال آن را از ایران مطالبه می‌کردند و ایران به دلیل این‌ که این خواست را جزو حقوق مسلم خود می‌دانست به آنها جواب منفی داد. آنها اگر می‌خواهند یکبار دیگر منطق جمهوری اسلامی ایران در حفظ مواضع اصولی و راهبردی خود را آزمایش کنند، مانعی نیست به بغداد بیایند و بار دیگر باهمان صلابت و همان منطق از جمهوری اسلامی جواب بگیرند. باید توجه داشت این کشورهای غربی هستند که امروز در جهان، منطقه و موضوع انرژی دچار بحران هستند. امنیت انرژی جهان در دست جمهوری اسلامی است، معادلات منطقه خاورمیانه با نظر ایران رقم می‌خورد و سرنوشت آنها تعیین می‌شود و تمام تحریم ‌های آنها نتیجه قانع‌کننده‌ای برایشان نداشته است. تحلیل ما از تغییر لحن آنها این است که آنها تحت فشار لابی صهیونیست‌ها قرار دارند.

پس از نشست استانبول بیش از همه صهیونیست‌ها در این باره احساس نگرانی کردند. آنها نگران بودند اگر بار دیگر ایرانی‌ها موفق بشوند منطق خودشان را بر رفتار دولت‌های اروپایی حاکم کنند، منافع آنها به خطر می‌افتد و باعث خلع سلاح صهیونیست‌ها در تهدید و تحریم ایران خواهد شد. از این رو آنها تلاش فوق‌العاده‌ای انجام دادند و به اروپا و آمریکا سفر کردند و به نظر می‌رسد که توانستند قدری هم موفق شوند تا بر مواضع اروپایی‌ها تاثیر بگذارند. با این حال همچنان ما بر این تحلیل، ثابت و استواریم که واقعیت‌های جهان، منطقه و خاورمیانه بخصوص مبحث انرژی و نفت و جایگاه تنگه استراتژیک هرمز آنها (اروپاییان) را وادار خواهد کرد که عاقلانه‌تر فکر کنند و آنچنان که از مواضع آنها در گذشته برمی‌آمد در مذاکرات بغداد یک قدم به پیش بگذارند. مواضع خانم اشتون در استانبول از جانب 1+5 جهانی و ثبت شد و این گروه اعتراف کرد که ایران می‌تواند برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای در چارچوب پادمان انرژی هسته‌ای جهانی نه پروتکل الحاقی داشته باشد. آنها قبول کردند که مسائل را گام به گام حل کنند و اگر بخواهند از این مواضع خود عدول کنند، ضربه حیثیتی شدیدی خواهند خورد و مردم دنیا بیش از هر زمان دیگر به عدم صداقت آنها پی خواهند برد.

اگر در زمینه کاهش تحریم‌ها اتفاقی روی ندهد، می‌توان گفت که کل مذاکرات استانبول و همچنین مذاکرات بغداد نقش بر آب است. طرف غربی در استانبول به این نتیجه رسید که اصول ما را بپذیرد و بعد دو طرف گام‌های عملی برای اعتمادسازی بردارند. آنها از ما می‌خواستند که در بحث مسائل هسته‌ای اعتمادسازی کنیم و ما هم مدعی هستیم که حداکثر اعتمادسازی را در چارچوب قوانین آژانس داشته‌ایم و در این چارچوب باز هم آماده اعتمادسازی هستیم. متقابلا طرف غربی نیز باید بپذیرد که اقدامات خصمانه‌ای که نسبت به جمهوری اسلامی انجام داده پس بگیرد و گام‌های اولیه نشان دادن حسن اعتماد آنها، عقب‌نشینی و لغو تحریم‌هاست. اگر این اتفاق نیفتد ما نتیجه‌ای که باید از رفتار آنها می‌گرفتیم، نخواهیم گرفت البته باید بگویم که مردم ایران خیلی به این اتفاق دل خوش نکرده‌اند.

سیاست داخلی، سیاست اقتصادی و پولی ما به گونه‌ای است که ما رو به جلو می‌رویم و ایران هم‌اکنون شاهد ثمره مقاومت خود است. این طرف غربی است که بیش از گذشته بخصوص در حوزه انرژی و نفت بشدت به جمهوری اسلامی محتاج است و اگر آنها گامی برای لغو تحریم‌ها برندارند، طبق آنچه قبلا اعلام شده است کلا صادرات نفت به اروپا را قطع می‌کنیم و این تاثیر بسیار سنگینی بر اقتصاد اروپا خواهد گذاشت.

همچنین لازم است تا امنیت آبراه حساس تنگه هرمز نیز که 70 درصد از نفت دنیا از مسیر این آبراه حمل می‌شود، از سوی ایران تامین شود که در چنین شرایطی (عدم لغو تحریم‌ها) شاهد تنش‌هایی از جانب آنها و اقدامات متقابل ایران خواهیم بود که این وضعیت با توجه به بحران اقتصادی حاضر برای اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها بسیار شکننده خواهد بود.

هیچ تعهدی از جانب طرف غربی برای ایران قابل اعتماد نیست، مگر این‌که آنها در عمل تعهدات خود را ثابت کنند. آنچه روی کاغذ می‌آید و تفاهمی درباره آن صورت می‌گیرد یا در مذاکرات بیان می‌شود و در مصاحبه‌ها در مورد آن موضعگیری می‌شود، در حد حرف است. ما در گذشته تجربیات زیادی داریم که آنها توافقاتی با ایران داشته‌اند و وعده‌هایی را به کشورمان داده‌اند، اما عملا به آن پایبند نبودند.

نمونه آن، توافق‌نامه تهران بود که با محوریت ترکیه، برزیل و ایران و بر اساس خواست رئیس‌جمهور آمریکا شکل گرفت و عملاً دیدیم که باز هم این آمریکایی‌ها بودند که همین خواسته خودشان را هم بر زمین زدند، این تجربیات مفید را ما در گذشته داریم و عملاً تا چیزی را نبینیم از خودمان به آنها اعتمادی نشان نمی‌دهیم.

درخواست غرب برای توقف غنی سازی اورانیوم توسط ایران همواره پاشنه آشیل مذاکرات بوده است؛ این مطلب را هم 1+5 رسماً در مذاکرات استانبول پذیرفت که ایران می‌تواند برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای داشته باشد. این برنامه صلح آمیز هسته‌ای از غنی‌سازی یک درصد شروع تا غنی‌سازی 20 درصد نیز ادامه دارد. غنی‌سازی در ایران صلح‌آمیز است و جنبه کاربردی برای منافع بشری دارد؛ ما هم حقوقی داریم که مربوط به ملت و دانشمندان ماست و به هیچ وجه بر سر موضوع غنی‌سازی معامله نمی‌کنیم. ایران در چارچوب توافقات بین‌المللی و آژانس تضمین می‌دهد که برنامه‌هایش صلح‌آمیز است و طرف‌های غربی می‌توانند از مراکز معرفی شده ما مکرر و مرتب بازدید کنند.

سیاست سارکوزی یک سیاست کاملاً وابسته به آمریکا بود. فرانسه همان سیاست خارجی آمریکایی‌ها را دنبال می‌کرد و سارکوزی همگام و همکار آمریکایی‌ها بود، اما مردم فرانسه در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری نارضایتی خویش را از رفتار سارکوزی نشان دادند و در واقع خط بطلانی بر وابستگی سیاست‌های فرانسه به آمریکا کشیدند. قطعاً این تاثیر‌گذاری را باید در بحث‌های هسته‌ای نیز ببینیم. در گذشته سارکوزی کاملاً در تابعیت سیاست‌های آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها به مذاکرات هسته‌ای ایران نگاه می‌کرد، اما اکنون تاثیر تغییر رفتار فرانسوی‌ها در مذاکرات باید یک مورد اثر گذار در رفتار سایر اعضای 1+ 5 باشد.

به‌طور کلی در اروپا و آمریکا موجی در ارتباط با مقابله با رفتار صهیونیست‌ها به چشم می‌خورد و همه‌جا مردم در اروپا و آمریکا به این نکته اساسی توجه می‌کنند. مردم این کشورها بر این باورند که این صهیونیست‌ها و لابی آنهاست که سیاست‌های خود را به دولت آنها تحمیل می‌کنند. شاید 10 سال پیش این موج بیداری و آگاهی شناخت در مردم اروپا و آمریکا به چشم نمی‌خورد، ولی حالا ملاحظه می‌کنیم که روز به روز این توجه بیشتر و از طرفی قدرت تاثیر‌گذاری لابی صهیونیست نیز در این مسائل کمتر می‌شود؛ ولی متاسفانه همچنان دولت‌های اروپایی از فشار صهیونیست‌ها به دلیل زیر ساخت‌هایی که آنها بعد از جنگ جهانی دوم به وجود آوردند، تاثیرپذیرند. با این حال نسبت به دور گذشته مذاکرات که ما با این دولت‌ها داشتیم فشار آنها را کمتر ارزیابی می‌کنیم و دلیل آن تحولاتی است که در سطح منطقه روی داده است و موقعیت مسلمین و جایگاه جمهوری اسلامی را مستحکم‌تر از گذشته کرده است.