تزئین عکس قادری با روبان سیاه

 با وجود جمعیت قابل توجه پشت در بیمارستان، این سینماگر قدیمی در نهایت غربت و با حضور کمتر از 20 نفر در کرج به خاک سپرده شد. نکته جالب‌تر اخبار نخ‌نماشده از برخی مسوولان و هنرمندان پس از مرگ ایرج قادری روی خروجی خبرگزاری‌ها بود. به عنوان مثال شورای صنفی نمایش درست در روز درگذشت این هنرمند منتشر کرد:‌ «فیلم سینمایی «شبکه» به کارگردانی ایرج قادری پس از پایان اکران فیلم سینمایی «نارنجی‌پوش» ساخته داریوش مهرجویی در گروه سینمایی قدس اکران می‌شود.» این اتفاق اگر تنها یک ماه پیش از مرگ او می‌افتاد، هم صورت بهتری داشت و هم می‌توانست تسلایی برای خانواده این هنرمند و البته اهالی سینما باشد. اما اوج بی‌سلیقگی در این خبر خوشایند همزمانی انتشار این خبر و مرگ قادری بود.

ایرج قادری که زمان مرگ 77 سال داشت، تحصیلاتش را در رشته پزشکی و داروسازی ادامه داده بود و فعالیت سینمایی‌اش را از سال 1334 در 20 سالگی با بازی در فیلم «چهارراه حوادث» به کارگردانی مرحوم ساموئل خاچیکیان آغاز کرد. پس از آن یکی از چهره‌های سینمای ایران شد و بازیگری‌اش را ادامه داد. او در سال 41 شرکت سینمایی پانوراما را همراه موسی افشار تأسیس کرد.

او پس از انقلاب یکی از فیلمسازان پرکار بود. شبکه، پاتو زمین نذار، محاکمه، آکواریوم، چشمان سیاه، سام و نرگس، شهرت، طوطیا، پنجه در خاک، نابخشوده، می‌خواهم زنده بمانم، تاراج، برزخی‌ها و دادا فیلم‌هایی هستند که او پس از انقلاب جلوی دوربین برد و برخی از آنها، هم در گیشه و هم نزد منتقدان در جایگاه خوبی قرار گرفتند. می‌خواهم زنده بمانم، سام و نرگس و تاراج از مهم‌ترین فیلم‌های او پس از انقلاب است. در روزهای ابتدایی اردیبهشت‌ او به دلیل تشدید بیماری سرطان ریه در بیمارستان مهراد بستری شد و هفته گذشته در همین بیمارستان درگذشت. روحش شاد!