شمعی که خاموش شد نوری که ماند

عاشق ادبیات بود و از اشتیاق نظم و نثر بود که دلداده جبر و هندسه شد. ریاضیات برایش یک مشت فرمول و قاعده سفت و سخت نبود. او در آن همه معادله و مدل ریاضیاتی مفاهیم طبیعت و جلوه هستی را می‌دید و به همین خاطر بود که کلامش هنگام تدریس خشن‌ترین درس دنیا بر دل مخاطبش می‌نشست.

خیلی‌ها با برنامه‌های تلویزیونی پرویز شهریاری یا یکی از ده‌ها کتاب او عاشق ریاضی شده‌اند و زیبایی‌های آن را با چشمان شهریاری او دیده‌اند.

او در عین حال علاقه دیرینه و محبت عمیقش را به ادبیات و علوم انسانی از دست نداده بود. ریاضیات تنها بخشی از ذهن او را مشغول کرده بود.

شهریاری یک نویسنده زبردست و یک فعال و منتقد باانصاف بود. او در جایی نوشته که: زندگی یعنی از بین بردن آنچه شایسته نام انسان نیست و رهاندن انسان از قید بردگی و اسارت، زندگی یعنی تلاش برای حذف کارهای سیاه...، زندگی یعنی تلاش برای شکستن طلسم ناتوانی‌های انسان، فرو ریختن حصارها و تنگناهای انسان امروزی ...

دیروز و پس از آن‌که این استاد عالیقدر ریاضیات در حد توانش برای رهاندن روح‌های بسیاری از قید بردگی و نادانی تلاش کرد، در بیمارستان جم تهران دار فانی را وداع گفت و به معبود ازلی پیوست. روحش شاد!