خواندن کتاب ادبیات داستانی ایران به قلم سرشار

کتاب سرشار، ادبیات داستانی بعد از انقلاب اسلامی را بررسی کرده است. با توجه به این که ما با فقر زیادی در حوزه تحقیق ادبیات داستانی مواجه هستیم، ضرورت تألیف کتابی که بتواند هم جنبه تحقیقی داشته باشد و هم جنبه کیفی را برآورده کند، ضروری به نظر می‌رسد. از سویی کتابی نیاز بود تا بتواند ادبیات داستانی پس از انقلاب را به عنوان ادبیات هویتی ما معرفی کند. پیش از این کتاب «100 سال داستان‌نویسی» به قلم حسن میرعابدینی منتشر شده بود. ولی نویسنده آن کتاب به خاطر جهتگیری و نوع نگاهش، آثاری را مدنظر پژوهش خود قرار داده بود که ماحصل جریان روشنفکری بود، جریانی که مورد قبول نویسنده است و این نشان می‌دهد رویکرد ایشان رویکری سلیقه‌ای است که لزوما با واقعیت منطبق نیست. در چنین فضایی اهمیت کتاب آقای سرشار بیشتر جلوه می‌کند. ادبیات داستانی ایران پس از انقلاب اسلامی که به کلیاتی در حوزه رویکرد، نقد، پژوهش و نشر پرداخته است جنبه آماری نسبتا خوبی دارد و بی‌تردید در بین کتاب‌هایی که ارائه شده، کتابی قابل دفاع است. البته این کافی نیست، چون ما به کتاب‌های پژوهشی برای معرفی ادبیات داستانی پس از انقلاب بیش از پیش نیاز داریم تا بتوانیم ادبیات هویتی خود را معرفی کنیم.