سارق دوم راز قتل را فاش کرد

تو متهم هستی مردی را به خاطر سرقت ماشین به قتل رساندی، قبول داری؟

من که از همان اول اتهامم را قبول کردم. از کاری که کردم پشیمان هستم و عذرخواهی هم می‌کنم.

نه، او را نمی‌شناختم. در خیابان با هم آشنا شده‌ بودیم.

در میدان آزادی تهران به صورت دربستی ماشینی را کرایه کردم. با مقتول حرف زدم و کمی آشنا شدیم. سر صحبت که باز شد گفت می‌خواهد ماشینش را بفروشد و پول لازم دارد. من هم گفتم چند می‌فروشی و این طور بود که قرار شد من ماشینش را بخرم.

من به او گفتم همین حالا می‌خواهم ماشین را بخرم و پولش را هم نقد می‌دهم. قرار شد به خانه برود و مدارک ماشین را بردارد و با هم به خانه من برویم. وقتی مقابل خانه‌اش رسیدیم او پیاده شد و رفت که مدارک را بیاورد.

من در ماشین نشسته ‌بودم و کاملا هم حواسم بود که کسی من را نبیند.

بعد با هم به خانه من رفتیم، چون گفته ‌بودم که پول در خانه ‌است و باید با هم برویم تا من قولنامه‌ای بنویسم و مدارک را بگیرم و پول را بدهم. مقتول هم قبول کرد. با هم به مقابل خانه رسیدیم. نمی‌خواست وارد خانه ‌شود، اما من اصرار کردم و جوری حرف زدم که احساس کند با او دوست شدم. همین هم باعث شد تا به من اعتماد کند و با هم به خانه رفتیم.

در خانه دست ‌و پایش را بستم و اجازه ندادم حرکت کند. البته اول او را بیهوش کردم، چون درشت‌هیکل بود و نمی‌توانستم جور دیگری او را بکشم. وقتی دست ‌و پایش را بستم با دستمالی خفه‌اش کردم. بعد مدارک ماشین را برداشتم و ماشین را به سرقت بردم.

جسد را داخل ساکی بزرگ گذاشتم و از خانه خارج کردم.

جسد را بستم و کمی جمع‌تر شد. بعد آن را داخل ساک گذاشتم و کشان‌کشان به سمت ماشین بردم. بعد در ترمینال جنوب با کمک مرد راننده آن را در قسمت بار اتوبوس گذاشتیم و به سمت قزوین حرکت کردیم.

بله، در نزدیکی پلیس راه قزوین بود که پیاده شدم و جسد را آنجا رها کردم. البته داخل ساک بود و من ساک را رها کردم. بعد هم به تهران آمدم.

ماشین جلوی در خانه پارک بود و من می‌خواستم در مورد این‌که با ماشین چه کنم تصمیم بگیرم که ماشین دزدیده ‌شد.

بله، ماشین را از مقابل خانه‌ام دزدیده ‌بودند.

همه روز را فکر کردم تا تصمیم بگیرم چطور ماشین را پس بگیرم و تصمیم گرفتم شکایت کنم.

بله. من یک قولنامه جعلی درست کردم، به کلانتری رفتم و شکایت کردم و گفتم که ماشین را به صورت قولنامه ‌خریده ‌بودم و حالا دزدیده ‌شده ‌است.

راستش اصلا فکر نمی‌کردم ماجرا لو برود. می‌خواستم این طوری ماشین را پیدا کنم.

از روی دستخط من فهمیدند که قولنامه جعلی‌ است. البته تاریخ را هم اشتباه زده ‌بودم. وقتی پلیس گفت این قولنامه جعلی ‌است من زیر بار نرفتم و گفتم که مدارک ماشین را دارم. با حرف‌های ضدونقیضی که گفتم آنها بیشتر به من شک کردند و بازداشت شدم. من هم مجبور شدم واقعیت را بگویم.

بله، پیدا شده ‌بود، اما هنوز هویتش مشخص نشده‌ بود. وقتی که اعتراف کردم صاحب ماشین را کشتم و جسد را در قزوین رها کردم. پلیس از من خواست که خانه مقتول را نشان دهم و بعد هم که صحنه قتل را بازسازی کردم.

من به خاطر بیماری روحی‌ دارو می‌خورم. این داروها را دکتر زندان تجویز کرده‌است. وقتی آنها را می‌خورم حالم بد می‌شود، هیچ چیز یادم نمی‌آید و منگ می‌شوم. اما برای این‌که بتوانم آرام باشم مجبورم که آنها را بخورم.

بله، سابقه ‌دارم. برای مواد و سرقت بود. قتل مرتکب نشده‌ بودم.

پول نداشتم و فقیر بودم. برای این‌که پول تامین کنم این کار را کردم.

یکی از دلایلش هم پول مواد بود. البته من بیماری روانی‌ هم دارم.

من واقعا مریضم که این همه دارو می‌خورم. دکتر زندان هم گفته ‌است که من مریضم.

از من پرسیدند که بیماری روانی داری یا نه؟ من که آن زمان نمی‌دانستم مریضم، بعدش فهمیدم که مشکل دارم.

بله، آنها با وکیلم در تماس هستند و سعی می‌کنند که راهی پیدا کنند تا با اولیای‌دم حرف بزنند، اما هنوز موفق نشده‌اند.

بله، درست است. من هم هر چه التماس کردم آنها قبول نکردند. حق هم دارند. من بچه‌ آنها را کشته‌ام، بدون این‌که به من آزاری رسانده‌ باشد. اگر من هم بودم نمی‌بخشیدم. البته من دچار بیماری روانی‌ هستم. از کرده خودم هم خیلی پشیمانم و عذرخواهی می‌کنم. از آنها درخواست می‌کنم که مرا به خاطر جوانی‌ام ببخشند.

من آدم بدی نیستم، روزگار مرا به این وضعیت انداخت و من بابت کاری که کردم خیلی ناراحتم. در زندان خیلی عذاب می‌کشم. آنقدر ناراحتم که نمی‌دانم باید چطور خودم را آرام کنم. هرچه دارو می‌خورم فایده‌ای ندارد. عذابی که می‌کشم خیلی زیاد است.

راستش من کاری کردم که فکر نمی‌کنم اجازه داشته ‌باشم کسی را نصیحت کنم. اما فکر می‌کنم اگر جوان‌ها سرنوشت من و امثال من را بدانند شاید به سمت کارهای خلاف نروند. من اگر می‌دانستم چه سرنوشتی در انتظارم است هیچ‌وقت این کارها را نمی‌کردم. خیلی ناراحتم که این اتفاق افتاده‌ است. عذابی که می‌کشم آنقدر زیاد است که فکر می‌کنم چیزی که باعث مرگم شود قصاص نیست؛ عذاب‌وجدانی است که تحمل می‌کنم. من می‌توانستم آدم خوبی باشم و پاک زندگی کنم و به کسی ضرری نرسانم، اما برعکس عمل کردم. حالا خانواده‌ام گرفتار شدند. آنها از من بیشتر سختی می‌کشند. این‌که آدم قبل از آن‌که عملی را انجام دهد به عاقبت آن فکر نکند خیلی بد است.

به جوان‌ها می‌گویم از اعتیاد دوری کنند. چون اعتیاد مادر همه بدبختی‌هاست. آدم معتاد هرکاری می‌کند، هر جنایتی می‌کند.

مرجان لقایی