آسیب‌شناسی مهمان‌های بدقول

جالب این که روز بعد در سایت‌ها و نشریات هم خبری از معذرت‌خواهی این دو نفر نبود. یکی‌شان درباره نیامدن به برنامه گفت که کسالت داشتم و دیگری هم از پاسخ دادن طفره رفت. به همین راحتی. انگار نه انگار که تهیه‌کننده، برنامه‌اش را براساس حضور این دو نفر طرح‌ریزی کرده و کلی سوال و تصویر و خبر و گزارش را کنار گذاشته تا در زمان لازم خرجشان کند و از آن مهم‌تر وعده حضور آنها را در برنامه به مردم داده است.

مهمان‌ها می‌توانستند به برنامه بیایند و بگویند ما حرفی برای گفتن نداریم، اما به احترام قولی که داده بودیم آمدیم. می‌توانستند تماس تلفنی بگیرند و دلیل غیبتشان را شرح دهند. می‌توانستند.... اما مهمان‌های محترم برنامه هفت‌ هیچ یک از این راهکارهای ساده را انتخاب نکردند.

کارشناسان ارتباطات می‌گویند احتمال بروز شایعه نسبت مستقیمی با ابهام و اهمیت یک موضوع دارد. با این حساب مهمان‌هایی که از پاسخگویی طفره می‌روند و در یک برنامه حاضر نمی‌شوند، در حقیقت میدان را به شایعه‌سازان سپرده‌اند تا آنها به جایشان حرف بزنند.

معضل بدقولی مهمان‌های برنامه‌های زنده محدود به همین چند نفر نمی‌شود. بارها و بارها پیش آمده که در برنامه‌های مختلف که به صورت زنده پخش می‌شود، مهمان‌ها خانه نشینی را به حضور در برابر دوربین‌های تلویزیونی ترجیح می‌دهند. نمونه بارزش برنامه نود است که کارشناسان و مسوولان بعضا بر خلاف وعده قبلی جواب تماس‌های تلفنی عادل فردوسی‌پور را نمی‌دهند. بهترین تصمیم یک مجری در چنین شرایطی این است که مساله را با مردم به صورت شفاف در میان بگذارد. در همین برنامه‌های زنده این موضوع باید آسیب‌شناسی و درباره ناپسند بودن رفتار غیراخلاقی بدقولی صحبت شود. آن هم بدقولی بر سر قراری که در یک طرفش یک فرد مشهور قرار گرفته و در طرف دیگرش میلیون‌ها بیننده تلویزیونی.

احسان رحیم‌زاده ‌‌/گروه رادیو و تلویزیون