کیمیای صافی دل

سبک استاد به گونه‌ای است که اساسا بدون صافی دل نمی‌توان پیرو پیروزی برای آن بود و به همین دلیل است که کمتر کسی از پیروان این سبک در زیر سایه سنگین میرعماد و بعد استاد اخوین دوام می‌آورند تا به آن صافی خط که غیر از مرارت‌های فراوان و صرف عمر به صافی دل و صداقت ناب نیاز دارد، برسند.

بعد از انقلاب و در دهه 60 که در غیاب دیگر هنرهای سنتی و غیرسنتی، سیل مشتاقان خط و خوشنویسی به انجمن خوشنویسان روی آورند، هنرجویان اغلب در ذیل 2 شیوه رایج این هنر و زیرمجموعه‌های آن قرار گرفتند؛ یکی شیوه‌ای منتج از خوشنویس بزرگ دوران قاجار، میرزا محمدرضا کلهر و شاگردانش که با توجه به تغییر و تحولات اجتماعی و هنری بویژه تاثیرات چاپ به شیوه نسبتا مستقل‌تری رسیده بود و دیگری شیوه‌ای اصیل‌تر که به استاد بزرگ و اسطوره‌ای خوشنویسی ایران، میرعماد حسنی قزوینی (خوشنویس دوران صفویه) بازمی‌گشت.

استاد عباس اخوین به عنوان تنها مدرس و معلم رسمی این شیوه (میرعماد) در انجمن خوشنویسان و در سال 1358 کار تدریس و تعلیم هنرجویان را آغاز کرد.

از آنجا که استاد اخوین و شیوه منحصر‌به فردش در امر تعلیم هنر خوشنویسی نسبت به دیگر شیوه‌های تدریس در انجمن خوشنویسان صبغه و سابقه‌ای نداشت، در جریان و فعل و انفعالات رقابت بر سر تفوق شیوه‌ها و سبک‌ها در این انجمن بازماند و با توجه به همان صافی دل و نازکی روح و اتفاقات نامیمونی که در این سال‌ها اتفاق افتاد، ادامه تدریس این شیوه با رفتن استاد اخوین از انجمن، با خلل و خدشه‌ای نسبی مواجه شد، هرچند برخی شاگردان استاد در حد بضاعت خود در انتقال این شیوه همت گماشتند.

نازکی خط، صافی کشیده‌ها، مهندسی در کرسی‌بندی، خلوت و جلوت و ترکیب و هزاران نکته باریک‌تر زموی شیوه میرعماد را تقریبا دست‌نیافتنی کرده؛ حتی استاد اخوین هم که بیش از 5 دهه بدون وقفه و با جدیت تمام در این راه قدم برداشته است، همواره تکرار مفردات و کلمات نوشته شده توسط میرعماد را از آرزوهای خود می‌داند؛ در حالی که به اعتقاد برخی خط‌شناسان استاد اخوین در برخی برش‌ها و حرکات در نگاشتن برخی حروف و اتصالات بر زیبایی خط به شیوه میرعماد افزوده است.

همه این موارد بعلاوه همان صافی دل ـ که در این وانفسای روزگار ما کیمیاست ـ پیش‌شرط اصلی رسیدن به سبک و شیوه میرعماد و شاگرد خلفش استاد عباس اخوین است و همین عوامل و موانع موجب شده است تا این شیوه از مهجورترین شیوه‌های امروز خوشنویسی محسوب شود؛ از سوی دیگر دست یافتن به این شیوه از ارزش‌های متعالی و غیرقابل قیاس با دیگر شیوه‌ها در امر خوشنویسی به شمار می‌رود و به همین دلیل است که استاد اخوین در قیاس با دیگر خوشنویسان عصر ما در مرتبه‌ای خاص و متفاوت قرار دارد.