وعده‌های بی‌سرانجام

مسوولان ستاد مبارزه با مواد مخدر وعده داده بودند شربت تریاک به تولید انبوه برسد اما این دارو هنوز به سطح تولیدی که ستاد مبارزه با مواد مخدر وعده‌اش را می‌داد، نرسیده است.

9 هزار کودک واجد شرایط در انتظار تصویب لایحه فرزندخواندگی هستند. گفته می‌شد که امسال این لایحه تصویب می‌شود و نشد.

در یکی از ستون‌های این صفحه از افزایش کودک‌آزاری‌ها در سال 90 نوشته‌ایم. اگر لایحه حمایت از کودکان امسال تصویب می‌شد، به گفته کارشناسان آنقدر بازدارندگی داشت که دست‌کم کودک‌آزاری‌ها را کنترل کند، اما این لایحه هم امسال به سرانجام نرسید.

قرار بود اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی، خودروها و نیروهایش را افزایش دهد و به شکل جدی‌تری فعالیت کند، اما به گواه خیلی از مردم، فعالیت این اورژانس نه‌تنها افزایش نداشته بلکه محدود‌تر هم شده است.

با این‌که بارها اعلام شده در حوزه درمان، مردم برای دندانپزشکی بیشترین مبلغ را می‌پردازند، اما وعده پوشش بیمه‌ای خدمات دندانپزشکی هنوز به مرحله عمل نرسیده است. این در حالی است که فقط درخصوص کشیدن دندان، بیمه‌ها تعرفه‌ای را در نظر گرفته‌اند.

امسال در قانون بودجه قرار شد 3000 میلیارد تومان از محل درآمدهای مازاد نفتی به وزارت بهداشت اختصاص یابد که تا روزهای پایان سال تنها 299 میلیارد تومان از مجموع 3000 میلیارد تومانی که دولت متعهد شده بود، پرداخت شد.

سال‌هاست اعلام می‌شود مدارس کپری برچیده می‌شود، اما با وجود افزایش 7 برابری اعتبارات عمرانی وزارت آموزش و پرورش، این کپرها همچنان به بقا ادامه می‌دهند.

«بخاری‌های نفتی و چکه‌ای به طور کلی جمع‌آوری شده است.» این جمله بسیاری از مسوولان آموزش و پرورش است، اما نمایندگان مجلس خبر می‌دهند که این بخاری‌ها هنوز در گوشه کلاس‌ها خودنمایی می‌کنند.

وزارت علوم قرار بود برنامه‌های فرهنگی دانشگاه‌ها را از انزوا خارج کند، اما این برنامه‌ها هنوز در انتظار دریافت اعتبارات فرهنگی هستند، چگونه است که گفته می‌شود دانشگاه‌ها در سال 90 با کسری بودجه روبه‌رو نبوده‌اند، اما سهم برنامه‌های فرهنگی فدای هزینه‌های رفاهی و پرسنلی دانشگا‌ها شده است؟