شریک زندگی یا شریک خرج و مخارج؟!

برای جلوگیری از اختلافات مالی، زن و مرد باید از همان ابتدای زندگی مشترک، برای داشتن یک حساب مشترک که همه هزینه‌های خانه از همان حساب تامین شود، اقدام کنند و از پس‌انداز و مانده حساب هم هر چه خریداری شد، به صورت نصف ـ نصف برای طرفین در نظر بگیرند و سند بخورد.

اغلب زوج‌های امروزی، هر دو شاغل هستند و درآمد خود را در زندگی مشترک هزینه می‌کنند و وقتی قصد خرید چیزی دارند، با هم مشورت می‌کنند. گاهی برای خرید ملک، هر دو یا یکی از طرفین از محل کار وام می‌گیرند و به خاطر گرفتن وام، باید آن ملک به نام وام گیرنده ثبت شود، اینجاست که سکوت طرف دیگر باعث می‌شود غمی در وجود او مخفی بماند و این نگرانی فاصله ایجاد می‌کند.

این فاصله، به مرور زمان و به دلیل افکاری که در ذهن پرورده می‌شوند، بیشتر هم خواهد شد: «چرا همسر من فکر نکرد که من هم مقداری از مبلغ این ملک را پرداخت کرده‌ام؟»، «من هم برای بازپرداخت وام‌ها تلاش می‌کنم و حق دارم سهمی داشته باشم.»، «به اینجا که رسید، زندگی مشترک بی‌مشترک!»

بیشتر افراد از این دغدغه‌های ذهنی با هم یا با مشاور حرفی نمی‌زنند، اما مطرح نکردن این موضوع، باعث می‌شود که همسرشان فکر کند به او اهمیت نمی‌دهند یا از علاقه‌شان کاسته شده و او را نادیده می‌گیرند. از آنجا که زن و شوهری معمولا از یک نقطه صفر زندگی را شروع و کم‌کم با هم پیشرفت می‌کنند، باید نسبت به آینده همسرشان هم درست مانند خود، احساس مسوولیت کنند و نگران احقاق حق او هم باشند، اما اگر شرایطی پیش آمد که این موضوع محقق نشد، مثلا خانه‌شان وام دارد و سالیان بعد وام به اتمام می‌رسد یا به دلایلی نمی‌شود بخشی از ملک را به نام طرف دیگر کرد، باید در مورد این موضوع صحبت شود. از آنجا که این نگرانی‌ها باعث فاصله می‌شود پس بهتر است آنها را در دل نگه نداشت و بیان کرد، اما چگونه تا سوءتعبیر نشود؟

چون هر رابطه‌ای برای تداوم یافتن به مراقبت نیاز دارد، باید بحث مراقبت از رابطه زناشویی و همسرداری را پیش کشید. بهتر است یک وکالت برای سه دانگ این ملک به نام طرف مقابل تنظیم شود که در صورت بروز حادثه، حقی ضایع نشود. حتی اگر همسر بگوید من تمام ملک را به نام تو خواهم زد یا وکالت برای تمام ملک به نام تو تنظیم می‌کنم همسر باید مخالفت کند و بگوید که این بحث مالی من یا تو نیست، بحث مراقبت از رابطه ماست و خیلی مهم است که مواظب باشیم حق بچه‌های ما در آینده ضایع نشود.

اگر بچه هم نداشته باشند، می‌توانند بگویند باید مراقب تضییع شدن حق همدیگر باشیم چون ما قدرت دخل و تصرف در برخی مسائل را نداریم و عقل سلیم حکم می‌کند به تمام مسائل و جوانب زندگی فکر کنیم. هرگز گمان نکنید این موضوع در گذر زمان فراموش می‌شود، بلکه کهنه و عمیق خواهد شد.

طبق بند الف عقدنامه؛ هرگاه طلاق بنا به درخواست زوجه نباشد و تقاضای طلاق به تشخیص دادگاه ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوءرفتار وی نباشد، زوج موظف است تا نصف دارایی خود را که در ایام زناشویی با او به دست آورده یا معادل آن را به شکل بلاعوض به زوجه منتقل نماید. منظور از دارایی زوج آن دسته از اموالی است که در زمان زوجیت و زندگی مشترک حاصل شده است.

در مورد شرط تنصیف دارایی مرد هنگام طلاق، بهتر است این شرط با عباراتی قانونی، مشخص و بنا به درخواست زوجین مجددا توسط سردفتر در عقدنامه درج شود. مثلا «زوجین متعهد می‌شوند هنگام مفارقت و جدایی اعم از این که به درخواست مرد باشد یا به درخواست زن، تمام اموالی که بعد از ازدواج دائم در زندگی مشترک به دست می‌آورند بین آنها به تساوی تقسیم شود.»

همچنین بهتر است این شرط به صورت یک ماده قانونی درآید و این حق برای زوجه نیز در نظر گرفته شود تا در صورتی که زوجه هم خواهان طلاق است، بتواند سهمی از اموال مشترک داشته باشد. علاوه بر این، اموال شوهر قبل از ازدواج مشخص شود تا اموالی که بعد از ازدواج به دست می‌آید محاسبه شود و تا حدودی راه انتقال اموال توسط زوج را محدود کند تا به این ترتیب زوج نتواند قبل از طلاق، اموال خود را به دیگری منتقل کند.