کلبه "ننه علی" کجای پایتخت را تنگ کرده بود؟

ننه فتح اللهی که اغلب مردم، او را با نام "ننه علی" می شناختند، بانوی سالخورده ای بود که پس از شهادت فرزند مبارزش در اوایل انقلاب، دل از تلخ و شیرین دنیا برید و همخانه پسر شهیدش شد.

ننه علی که یک لحظه تاب دوری جگرگوشه اش را نداشت، 20 سال تمام در کنار قبر فرزندش زندگی کرد.

این واقعه عظیم، یک قصه یا افسانه نیست. حقیقتی است که کرور کرور رهگذران قطعه 24 بهشت زهرای تهران با چشم سر نظاره کردند.

بسیاری از مردم و خبرنگاران شاهد بودند که مادر شهید "قربانعلی رخشانی" شبانه روز و بی اعتنا به تندی آفتاب تموز و سرمای سوزناک زمستان، بر فراز مزار فرزند دلبندش، کلبه ای فلزی ساخته بود و بی آن که بخواهد، رفته رفته به نماد ایستادگی و مقاومت، شهره شد.

20 بهار از همسایگی مادر و فرزند می گذشت و ننه علی شبانه روز با قرائت فاتحه و قرآن در چهاردیواری معنوی اش، صبح را به شب می رساند.

تنهایی، سرما و تاریکی خفته در کلبه فلزی، ننه علی را رفیق نیمه راه نکرد اما در نهایت بیماری آلزایمر موجب شد که این شیرزن بی ادعا، در پایان عمر صد ساله اش به بستر بیماری کشیده شود.

دوم اسفندماه سال جاری، ننه علی از دنیا رفت تا راحت تر و بی مزاحمت، در عرش کبریا با پسرش  همکلام شود.

کلبه ننه علی، افتخار تمام زنان آزاده و نماد پایداری مادران ایران زمین بود اما متاسفانه چند روز بیشتر از مرگ اسوه پایداری نگذشته بود که مسوولان بهشت زهرای تهران، کلبه ننه علی را ویران کردند!

نه تنها خبرنگاران که دیگر به اقدامات عجیب عادت کرده اند، بلکه بسیاری از خانواده های شهید و مردم انقلابی نیز از اقدام عجولانه مدیران شهری پایتخت، بهت زده شدند.

«جام جم آنلاین» در گزارشی که روز قبل در همین زمینه منتشر کرد، به مسولان شهری یادآور شد که کلبه ننه علی متعلق به یک شخص یا سازمان نیست، بلکه نمادی از ایستادگی یک ملت است و باید حرمت و قداست آن حفظ شود.

در واقع، این خانه محقر و با صفا، الگویی از رشادت و صبوری مادران شهیدی بود که با تربیتی کم نظیر، فرزندانی آزاده به انقلاب و اسلام تحویل داده اند و پس از هجرت دلبندشان، از یاد و حتی خاک تربت شهید هم دل نمی کنند.

کلبه ننه علی، محصول بارز و بی ادعای فرهنگ ایثار و شهادت است. ارزش هایی که به خاطر پاسداشت و ترویج آن، در برابر امواج تحریم ها و  گستاخی های مستکبران ایستاده ایم.

حال، پربیراه نیست اگر از شهرداری  تهران انتظار داشته باشیم تا نسبت به تخریب خانه این مادر صبور، واکنشی در خور داشته باشند و علاوه بر آن که مسببان اصلی این ویرانی را تنبیه کنند، نسبت به بازسازی مجدد این کوخ زمینی و کاخ آسمانی اقدام کنند.

نباید از یاد برد که یکی از عمده وظایف مدیران شهری، حفظ کرامت شهید و  تکریم فرهنگ شهادت است اما این حرکت اخیر مسوولان بهشت زهرا، در تضاد با فضایلی است که باید مدیران شهری در یک حکومت اسلامی به آن آراسته باشند.

در نظرات متعددی نیز که مردم و خوانندگان نسبت به گزارش تخریب کلبه ننه علی در «جام جم آنلاین» ابراز کردند، موج ناراحتی و حتی انزجار از این حرکت غیر شرعی و حتی غیر اخلاقی، مشهود بود.

یکی از کاربران سایت، ضمن ابراز تاسف از این حرکت عنوان کرد: باید تسلیت دوگانه گفت. یکی بخاطر رحلت پرچمدار قرب با شهیدان و دیگری بخاطر این عمل ناشایست مسوولین بهشت زهرا.

کاربر دیگری اظهار داشته است: متاسفانه ما فقط شعار میدیم ولی در عمل هیچ هیچ. پوچ و بی روحیم. من قبلا افتخار دیدار این منزلگاه را داشتم و خیلی ناراحت شدم که این خانه عشق تخریب شده. لطفا برای بازسازی اقدام کنید. برای کمک مالی شماره حساب اعلام کنید.

خواننده دیگری نیز گفته است: دریغ و درد از اینکه عده ای چه زود این نماد های زمینی را که پیوندی با نمادهای آسمانی یعنی شهدا دارند، تخریب می کنند. چرا عده ای این سند ارزشمند را که مصداق زندگی با شهیدان و بریدن از دنیاست، پا برجا نگذاشتند. خواهش می کنیم که مسوولان دوباره فکری برای برپایی مجدد این نماد مقاومت بکنند.

در هر حال، این تنها گوشه ای از آلام مردمی است که از این اقدام عجیب مسوولان شهری، دلخور و مغموم هستند.

راستی یادمان رفت که بگوییم ننه علی در سال 1358، با جنگندگی مثال زدنی، پیکر پاک فرزند شهیدش را از اهواز به تهران آورد؛ حال شاید اگر امروز هم این مادر پایداری در بین ما زنده بود، هرگز اجازه نمی داد که کسی کلبه اش را ویران کند  و  یا به "حریم امن شهید و مادر شهید" تعرض کند؟

امین جلالوند – خبرنگار جام جم آنلاین