زخم‌های کهنه شهرک صنعتی چهاردانگه

جایی در همین نزدیکی‌ها، در چند کیلومتری تهران، از یک مسیر خاکی و پردست‌انداز به شهرکی می‌رسی که صدای چکش آهنگر، درودگر و آلومینیوم‌کار در میان همهمه کارگران و تولیدکنندگان و تق‌و‌تق ماشین‌ها، فضای آن را آکنده کرده و تنها صدای گوشنوازی است که از صبح اول وقت تا پایان شب، گوش هزاران کارگر ساکن پاره‌وقت این شهرک را می‌نوازد.

احداث این شهرک صنعتی که بین اسلامشهر و منطقه 18 تهران واقع شده، از سال 72 به زمین زده شد و در سال 76 با هزار واحد صنفی خدماتی به بهره‌برداری رسید. تعداد واحدهای تولیدی خدماتی این شهرک اگرچه تا به امروز به 3500 واحد رسیده، اما پس از گذشت 18 سال از افتتاح این شهرک و با وجود 12 تا 13 هزار کارگر و تولیدکننده، این مکان از کوچک‌ترین امکانات عمرانی، بهداشتی و خدماتی بی‌بهره است. این در حالی است که از هر واحد سالانه بیش از یک میلیون تومان مالیات و عوارض گرفته می‌شود.

جاده خاکی و پردست‌انداز این شهرک تنها راه رسیدن به این شهرک است که صدای اعتراض اهالی این شهرک را به دلیل بروز حوادث پی‌درپی درآورده است از سوی دیگر نبود امکاناتی چون آسفالت معابر و خیابان‌ها، روشنایی معابر، وضعیت بهداشتی نامناسب، نبود گاز و امنیت شبانه در خیابان‌های خلوت و خاموش از دیگر مشکلات این شهرک است که اهالی آن را مجبور می‌کند هرازگاهی طوماری بلندبالا با صدها امضا آماده کنند و به مسوولان شهرداری برسانند، اما در مقابل آن هیچ پاسخی دریافت نمی‌کنند.

یکی از افراد شاغل در این شهرک در گفت‌وگو با جام‌جم با اشاره به مشکلات این شهرک و با بیان این‌که بعضی از صنوف به خاطر عدم رسیدگی به این شهرک کم‌کم در حال ترک این شهرک هستند، می‌گوید: چند سال است که با شهرداری این منطقه و حتی مسوولان و شهرداری اسلامشهر نامه‌نگاری می‌کنیم و از آنها درخواست رسیدگی به وضعیت این شهرک را داریم، اما پاسخ آنها به طومارهای امضا شده ما تنها لبخند و بیان جمله ان‌شاءالله رسیدگی می‌شود، است.

سعید صیفی با بیان این‌که مهم‌ترین مشکل ما در این شهرک، عدم آسفالت خیابان‌ها بویژه مسیر ورودی به این شهرک است،‌ تصریح می‌کند: راه ورودی به شهرک یک راه محلی روستایی است به نام روستای جعفرآباد جنگل که هنوز از همان راه استفاده می‌شود و راهی غیر از آن برای ورود به شهرک وجود ندارد؛ راهی که به خاطر باریکی، خاکی و پردست‌انداز بودن، روزی نیست که بی‌حادثه باشد ضمن این‌که خیابان‌های درون شهرک هم بخشی خاکی بوده و بخشی آسفالت فرسوده دارد.

وی خاطرنشان می‌کند: هیچ چراغی در معابر و خیابان‌های این شهرک وجود ندارد و با تاریک شدن هوا، شهرک هم تاریک و دلهره‌آور می‌شود.

صیفی با بیان این‌که دفع زباله هم مشکل دارد، به طوری که حداقل هر 10 روز یک بار برای بردن زباله‌ها می‌آیند، می‌گوید: این امر وضعیت بهداشتی نامناسبی برای این شهرک به وجود آورده است، به طوری که باعث جمع شدن انواع جانوران موذی از حشرات و گربه‌ها در تابستان گرفته تا سگ‌های ولگرد و گرسنه در زمستان می‌شود.

او به مشکل لوله‌کشی گاز در شهرک هم اشاره کرده و می‌گوید: 2 سال پیش و البته پس از 16 سال شهرداری اسلامشهر مبادرت به لوله‌کشی گاز در این شهرک کرد، اما انشعاب آن را به ما نمی‌دهند و خواستار پرداخت هزینه لوله‌کشی خیابان‌های شهرک از طرف ما هستند.

شهرداری می‌گوید هر سوله 9000 تومان و هر مغازه 500 هزار تومان باید پرداخت کند تا اجازه نصب انشعاب به آن را بدهیم، در حالی که اینجا یک شهرک صنفی است و چنین درخواستی عملا غیرقانونی است.