تلخ و شیرین شهرآورد

روحیه شان هم بالا بود چون دقایقی قبل از بازی رسما اعلام شد نام شاه مهره آبی‌ها، مجتبی جباری حتی در فهرست 18 نفره استقلال هم نیست.

البته پس از یک نیمه، نتیجه حک شده روی تابلوی ورزشگاه دقیقا خلاف آن چیزی بود که هواداران پرسپولیس فکرش را می‌کردند؛ استقلال یک ـ پرسپولیس صفر.

رقص هواداران استقلال در بین دو نیمه بازی، که با همراهی موزیک پاپ پخش شده از بلندگو‌های ورزشگاه، موزون‌تر از همیشه می‌نمود، به نیمی از ورزشگاه جلوه خاصی بخشیده بود.

در نیمه قرمز ورزشگاه هم فقط سکوت بود و بهت از گلی که تیم‌شان برخلاف جریان بازی خورده است.

چند دقیقه بعد این فضا را گل دوم استقلال کامل کرد. حلقه شادی مظلومی و نیمکت‌نشینان استقلال در پیست قرمز رنگ دور زمین، آن‌هم در لحظه‌ای که بازیکنان پرسپولیس سر هم فریاد می‌کشیدند، در نوع خودش جالب بود.

شعارهایی که یکی پس‌از‌دیگری در سکوهای آبی درست می‌شد و مظلومی که دائم در حال پاسخ دادن به آنها بود.

او که در آن لحظات «پرویز 5 ستاره» لقب گرفته بود، یا برای هواداران دست تکان می‌داد و یا بوسه می‌فرستاد.

درست برخلاف دنیزلی که روی نیمکت قرمزها از سرما خشکش زده بود. اما در دو دقیقه ورق کاملا برگشت. چه کسی فکرش را می‌کرد که یک خارجی ناشناس به یکباره بازی را به تساوی بکشاند.

هلهله و شادی به نیمه قرمز ورزشگاه کشیده شد تا مظلومی دیگر آن قهرمان چند دقیقه قبل نباشد. زائد گل سوم را هم زد؛ آن هم در وقت‌های اضافی. باورکردنی نبود، اما فوتبال با همین اتفاقاتش زیباست.

هجوم نیمکت‌نشینان پرسپولیس به درون زمین و رقص و پایکوبی هواداران قرمز در مقابل سکوت هواداران استقلال که حالا بیش از هر زمان دیگر، سرمای حاکم بر ورزشگاه را در وجودشان احساس می‌کردند، سکانس پایان بازی بود.

سکانسی که دنیزلی از آن به عنوان تلفیقی از معجزه و واقعیت یاد کرد. نیم ساعت پس از همه این فراز و نشیب‌ها با خاموش شدن پروژکتورها، سکوتی محض ورزشگاه آزادی را فرا گرفت، هرچند که هیاهوی این بازی تماشایی کماکان در سطح تهران و دیگر شهرها باقی است.

رضا پورعالی -‌ گروه ورزش