گمشده‌ای به نام پیاده‌رو

هرچند پلیس راهور در سال‌های اخیر با گاردکشی بین پیاده‌رو و محدوده خیابان تلاش کرد تا به زور و اجبار هم شده عابران پیاده را به سمت پیاده‌رو هدایت کند و از ورود آنان به عرض خیابان‌ها و بزرگراه‌ها جلوگیری کند، اما وضعیت نابسامان پیاده‌روهای تهران در حالی که هر روز بیش از 2 میلیون عابر از آن عبور می‌کنند،به مشکلات بیشتری دامن زده است.

شهرداری نیز با وجودی که خود متولی بهسازی پیاده‌روهاست، به این وضعیت انتقاد دارد، زمانی که مشاور شهردار تهران می‌گوید: در طراحی پیاده‌روها در شهرهای ایران ضعف جدی داریم و مولفه‌های توجه به عابر پیاده در آنها دیده نشده است.

براین اساس، طبق بررسی‌هایی که از وضعیت پیاده‌روها در شهرهای کشور و بخصوص تهران صورت گرفته، در مرحله نخست عرض آنها کم است و این موضوع در تردد عابران پیاده مشکل ایجاد می‌کند و در مرحله بعد نیز از نظر ایمن‌سازی و زیباسازی اقدام خاصی در آنها صورت نگرفته و در مجموع پیاده‌روها انگیزه‌ای برای پیاده‌روی در شهروندان ایجاد نمی‌کنند.

علاوه بر اینها ناهمواری سطح پیاده‌رو، لغزنده بودن کاشی‌ها و آبگرفتگی و مسدود بودن بخشی از پیاده‌رو در هر خیابانی نماد بی‌توجهی به حقوق عابر پیاده است. به نظر می‌رسد هنوز شهرداری اولویتی برای بهسازی پیاده‌روها قائل نیست و از آن بدتر در خیابان‌هایی مانند ولیعصر با وجود ساماندهی نسبی و تعویض کیلومترها موزاییک و کاشی از نگاه اصولی برخوردار نبوده و با گذشت زمان و فرسایش پیاده راه به مشکلات بیشتری منجر شده است.

در بسیاری از کشورها بیش از آن که بزرگراه‌ها مطمح سیاست‌های شهری باشند، مسیر عابر پیاده اهمیت دارد. در ایران نه تنها قسمت‌های خط‌کشی شده خیابان‌ها و پل‌های هوایی پاسخگوی نیاز میلیون‌ها عابر نیست، که بی‌توجهی به این امر پروژه نظم بخشیدن به ترددهای شهری را با کندی روبه‌رو کرده است.

آوید طالبیان ‌/‌ جام‌جم