دزدی‌ کردم تا انتقام بگیرم

جرایمی از این دست نیاز به جرم‌شناسی دقیق دارد تا بتوان از وقوع آن در آینده پیشگیری کرد. بحث روان‌شناسی این پرونده بسیار مهم است، چرا که ظرفیت روانی انسان‌ها متفاوت است. ممکن است فردی به خاطر این‌که نتوانسته کار با درآمد بهتری پیدا کند و صرفا به این دلیل که از وضعیت کاری خود راضی نیست دست به تخریب بزند. در همه جوامع جوانانی هستند که دست به تخریب می‌زنند. مثلا به اتومبیل‌ها خسارت وارد می‌کنند تا با این کار از دولت‌ها یا سرمایه‌داران انتقام بگیرند. استدلال چنین افرادی این است که کارفرمای من حق و حقوق مرا کامل نمی‌دهد، پس من کاری می‌کنم که خسارت ببیند. این خسارت می‌تواند صرفا دزدی نباشد. مثلا فرد می‌تواند دست به اسراف بزند، بخاری برقی روشن کند یا لامپ‌های اضافی استفاده کند و یا بیش از حد از تلفن استفاده کند تا به کارفرمای خود خسارت مالی وارد کند. در مقابل این گونه افراد به نظر من مهم‌ترین مساله این است که کارفرما به طور کامل حق و حقوق کارگر را بدهد، چرا که هر عملی عکس‌العملی دارد و زمانی که کارفرما به طور کامل حق کارگرش را پرداخت نکند نباید انتظار داشته باشد تا همه چیز بر وفق مراد او پیش رود. عملکرد صحیح این است که کارفرما حقوق کارگر خود را تمام و کمال پرداخت کند و کارگر هم خود را شریک مال کارفرمای خویش بداند و درصدد کم کردن هزینه‌ها و پیشرفت کارش برآید.

این مساله بسیار مهم است، چرا که در بسیاری موارد موضوع انتقام‌جویی تنها به وارد کردن خسارت مالی ختم نمی‌شود. اگر اخبار جراید را مرور کنیم می‌بینیم که در موارد بسیاری به خاطر شاکی بودن کارگر از کارفرما، کارگر دست به گروگانگیری یا قتل کارفرمای خود زده است و در دفاعیاتش گفته به این دلیل که به ناحق اخراج شده بود یا حقوقش ضایع شده بود دست به چنین کاری زده است. ضمن این‌که افراد باید خویشتن‌دار و به حق خود قانع باشند. کارفرمایان و صاحبان صنایع و ثروتمندان نیز نباید حقوق کارگران و مستخدمان خود را پایمال کنند تا از کینه‌توزی آنها جلوگیری کنند و روابط سالمی را در محیط کار برقرار کنند.