آسمان را از چشم گالیله ببینید

این واکنش، قوانین حرکت و نیروهایی را که موجب حرکت می‌شوند، شامل می‌شد. در سال 1588 میلادی، گالیله از دانشگاه پیزا فارغ‌التحصیل و در همان دانشکده به تدریس ریاضیات مشغول شد. اما او همچنان به تلاش برای کشف قوانین حاکم بر دنیای اطرافش علاقه‌مند بود. او در 25 سالگی با اثبات این نظریه که سرعت سقوط اجسام به وزن آنها بستگی ندارد، دومین کشف بزرگ علمی خود را نیز به ثبت رساند. در سال 1609 میلادی گالیله یک دوربین نجومی ساخت. بعضی از افراد از گالیله به عنوان مخترع تلسکوپ نام می‌برند. او با تلسکوپی که خود ساخته بود آسمان را رصد کرد و توانست جزئیات ماه و بعضی از سیارات را مورد بررسی و مطالعه قرار دهد. همچنین گالیله بر مبنای مشاهدات و پژوهش‌های خود فرضیه‌های علمی را که در آنها از حرکت خورشید و ستارگان به دور زمین صحبت شده بود نادرست اعلام کرد. گالیله نخستین فردی بود که موفق شد چهار قمر سیاره مشتری را رصد کند. او براساس نتایج به دست آمده از رصد راه شیری متوجه شد تعداد ستارگان این مجموعه بیشتر از آن است که قابل شمارش باشد. گالیله نخستین فردی بود که توانست جزئیات سطح ماه را با استفاده از تلسکوپی که ساخته بود مشاهده کند و اطلاعات مربوط به آن را به ثبت برساند، همچنین او دریافت نور ماه حاصل انعکاس نور خورشید است. اظهار نظر گالیله مبنی بر تایید نظریه کوپرنیک مربوط به حرکت زمین و سیارات به دور خورشید اعتراضات شدیدی را به همراه داشت. گالیله پس از محاکمه در منزل اسقف شهر محبوس شد و پس از مدتی به او اجازه داده شد در خانه ییلاقی خود اقامت کند. به‌رغم مخالفت‌هایی که با نظریه گالیله می‌شد او همچنان بر عقاید خود پا برجای ماند و پنهانی و مخفیانه به تحقیقاتش در این زمینه ادامه داد. هر چند گالیله در دادگاه اعتراف کرد خورشید به دور زمین می‌گردد، اما هرگز در باطن به این نظریه معتقد نبود. او هشتم ژانویه 1642 میلادی در فلورانس ایتالیا از دنیا رفت و امروزه از او به عنوان یک محقق سختکوش که خدمات ارزنده‌ای انجام داده است یاد می‌شود. بتازگی گروهی از محققان ایتالیایی اعلام کرده‌اند که قصد دارند بقایای به جای مانده از جسد گالیله را مورد بررسی قرار دهند. یافته‌های جدید منجمان نشان داده است در یافته‌های علمی گالیله اشتباهاتی وجود داشته و این محققان در تلاش هستند با کسب اجازه رسمی از مقامات کلیسا، درباره تاثیر مشکل بینایی گالیله بر یافته‌های او تحقیقاتی انجام دهند. گالیله از 40 سالگی به تناوب با مشکلاتی در بینایی مواجه می‌شود. گرچه گاهی هیچ مشکلی نداشت و می‌توانست همه چیز را بخوبی ببیند ولی گاهی بینایی‌اش را به طول کامل از دست می‌داد تا این که دو سال پایانی عمرش کاملا نابینا شد.

یکی از اعضای این گروه از محققان ایتالیایی که قصد دارند از DNA به جای مانده از بقایای استخوانی گالیله برای تحلیل این موضوع استفاده کنند، از اعضای انجمن بین‌المللی متخصصان چشم‌پزشکی است. او براساس نتایج به دست آمده از بررسی دستخط گالیله و پرتره‌هایی که او در آن زمان می‌کشیده است دریافته گالیله احتمالا دچار نزدیک‌بینی یکطرفه بوده است. محققان بر این باورند که با پی بردن به عامل تاثیرگذار بر مشکلات و محدودیت‌های این دانشمند بزرگ در بینایی می‌توانند از الگوها و مدل‌های کامپیوتری برای شبیه‌سازی آنچه گالیله در دوربین تلسکوپ نجومی خود می‌دیده استفاده کنند. به گفته این گروه از محققان اگر از بررسی DNA مشخص شود که مشکل بینایی گالیله دقیقا چه بوده است می‌توان اثر این مشکل بر یافته‌های علمی او را نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. در حقیقت ایتالیایی‌ها قصد دارند از ضعف بینایی گالیله به عنوان توجیهی برای اعاده حیثیت از این دانشمند بهره بگیرند. در صورتی که مقامات کلیسا مجوز نبش قبر گالیله را صادر کنند محققان تلسکوپی شبیه به تلسکوپ گالیله و با بزرگنمایی 20 برابر می‌سازند و بینایی او را براساس مستندات موجود بازسازی می‌کنند تا بتوانند از دریچه چشم گالیله به آسمان نگاه کنند.