همسری برگزیده‌ام که مپرس!

القای یأس دسته‌جمعی: گفتند یافت می‌نشود، جسته ایم ما ...

اظهار امیدواری یک تنه: گفت آن که یافت می‌نشود، آنم آرزوست!

از قدیم و ندیم گفته اند: «هر که را طاووس خواهد، جور هندوستان کشد». نمی‌شود که آدم دم‌ بخت، کنج خانه‌اش بنشیند و انتظار داشته باشد بلاتشبیه مثل یارانه، همسر مناسبش را به وی اعطا کنند؛ یا طبق تصورات کهن باستانی، با یک اسب سفید بالدار از دوردست‌های خوشبختی پیدایش شود. خب آمدیم و از بدشانسی یا کمبود اسب، اسبش بالدار نبود و شاخدار بود... حالا بیا درستش کن! حتی آدم مهمی مثل جناب حافظ شیرازی هم برای آن‌که «شاخ نبات» مناسب خودش را که با فقر و فاقه‌اش بسازد و خوشه‌اولی بودنش را به رخش نکشد، پیدا کند؛ طبق اسناد موجود، تمام سوراخ ـ سنبه‌های جهان را می‌گردد و آنگاه که همسر دلبرش را می‌یابد، فریاد بر می‌آورد که ایهاالناس ...

گشته‌ام در جهان و آخر کار/ دلبری برگزیده ام که مپرس

چون مساله ناموسی است، می‌گوید «که مپرس»؛ یعنی بیش از اینها سؤال نکن، برو خودت بگرد پیدا کن!... بله، انتخاب همسر مناسب، چه برای زنش و چه برای مردش، آنقدر مهم و استراتژیک است که دولت و ملت باید وارد گود شوند و آستین‌ها را بالا بزنند. فقط مختص ملت نیست که شهین خانم و مهین خانم‌ها یا بزرگ‌ترهای فامیل راه بیفتند دنبال کیس مناسب برای طرف. مسأله آنقدر مهم است که دولت هم احساس وظیفه می‌کند و بر خلاف حضرت حافظ اعلام می‌کند که بپرس!

پیشنهاد جانبی: ضمن تقدیر و تشکر بابت دخالت دولت در امر ازدواج ـ که امیدواریم زبانم لال شباهتی به دخالت در بازار ارز و طلا نداشته باشد ـ امیدواریم این مراکز همسریابی بتواند کل جوانان عزب ما را که از بی‌همسری نالان‌اند، به همسر مورد نظر خود برسانند. در عین حال، بد نبود اگر که آن قانون مربوط به تسهیل ازدواج جوانان هم که قریب 6 سالی می‌شود در راه دولت و مجلس، سرگردان است و به زبان حال می‌گوید: «غریبم عاشقم، آن ره کدام است؟»؛ یک جوری تکلیفش روشن می‌شد. حالا که دارد تکلیف جوانان دنبال همسر بخوبی روشن می‌شود.