کینه‌ سال‌های کودکی، ناپدری را قربانی کرد

وقتی جسد ناپدری‌ات پیدا شد، هیچ کس فکر نمی‌کرد قاتل تو باشی و حتی اوایل تحقیقات پلیس هم به اشتباه افتاده بود. چرا این کار را کردی؟

من و ناپدری‌‌ام خیلی با هم اختلاف داشتیم. نه او مرا دوست داشت و نه من او را دوست داشتم. ما با هم اصلا خوب نبودیم.

چطور باید این کار را می‌کردم. من کار درست و حسابی و درآمدی که بتوانم با آن خانه اجاره کنم نداشتم. مجبور بودم در آن خانه بمانم البته این مشکل که می‌گویم تازه درست نشده بود. از وقتی مادرم با او ازدواج کرده بود من با ناپدری‌ام مشکل داشتم در آن زمان بچه بودم و نمی‌توانستم جدای از مادرم زندگی کنم.

نه. پدرم فوت کرده بود. وقتی که من خیلی بچه بودم او فوت کرد. مادرم بعد از فوت پدرم ازدواج کرد و من همیشه از ناپدری‌ام بدم می‌آمد. فکر می‌کردم او جای پدرم را گرفته است و دوست نداشتم در خانه ما باشد. مادرم هم می‌گفت حتما باید با او زندگی کنم، می‌گفت هیچ مردی قبول نمی‌کند بچه مرد دیگری را بزرگ کند، اما او قبول کرده، به هر حال در آن زمان حق انتخاب نداشتم و مجبور بودم این کار را بکنم.

شدنی نبود. ناپدری‌ام مرد بداخلاقی بود. من و مادرم را خیلی اذیت می‌کرد. مادرم هم از دستش کلافه شده بود، اما چاره‌ای نداشت مجبور بود که با او زندگی کند، چون از ناپدری‌ام بچه داشت و اگر جدا می‌شد بچه‌ها بودند که اذیت می‌شدند.

گاهی به ناپدری‌ام می‌گفت که این کارها را نکند و من را اذیت نکند، اما او توجهی نمی‌کرد. مادرم حتی از خودش هم نمی‌توانست دفاع کند و ناپدری‌ام اذیتش می‌کرد چطور می‌توانست از من دفاع کند.

ناپدری‌ام مرتب مرا تحقیر می‌کرد و فحش می‌داد و می‌گفت که من لیاقت زندگی ندارم. من از این کارهایش خسته شده بودم.

کلا آدم بداخلاقی بود و همسر اولش را هم به خاطر بداخلاقی‌هایش طلاق داده بود. او جلوی همه به من توهین می‌کرد و می‌گفت این پسر به درد زندگی نمی‌خورد. عرضه ندارد و خلاصه جلوی همه فامیل من را تحقیر می‌کرد، من هم عصبانی می‌شدم و نمی‌توانستم حرف‌هایش را تحمل کنم.

من آدم موفقی بودم، کار می‌کردم و داشتم آینده‌ام را می‌ساختم. او از من بدش می‌آمد و برای این که من را ناامید کند، دست به هر کاری می‌زد. جلوی فامیل من را مسخره می‌کرد و می‌خندید حتی اگر من یکی از موفق‌ترین آدم‌های دنیا هم بودم باز هم او این کار را می‌کرد.

نقشه خاصی نداشتم، اما چندین بار به کشتن او فکر کردم و بعد پشیمان شدم، وقتی که من را تحقیر می‌کرد عصبانی می‌شدم و تصمیم به قتلش می‌گرفتم، اما بعد پشیمان می‌شدم.

آن روز من و ناپدری‌ام در خانه تنها بودیم. او به من گفت که تو بی‌عرضه هستی و دوباره فحاشی‌هایش را شروع کرد، کسی در خانه نبود که ما را از هم جدا کند. وقتی جلوی مادرم دعوا می‌کردیم مادرم واسطه می‌شد، اما آن روز من و ناپدری‌ام بودیم و او می‌خواست از فرصت استفاده کند و من را تحقیر کند، اما من اجازه ندادم و به سمتش حمله کردم. ما با هم درگیر شدیم و این اتفاق افتاد.

وقتی با هم دعوا کردیم چاقویی برداشتم و به سمتش حمله کردم و او را زدم. آنقدر عصبانی بودم که خشم این سال‌ها را یکجا روی او خالی کردم. آنقدر به او ضربه زدم که خون از بدنش جاری شد و حتی توان فریاد زدن نداشت. با این کارم می‌خواستم به او بگویم که دیگر نمی‌تواند من را بی‌عرضه صدا کند.

قبل از درگیری گفتم این بار می‌کشمت. گفت عرضه نداری و من چاقو برداشتم، باورش نمی‌شد این کار را بکنم. فکر می‌کرد می‌خواهم او را بترسانم. وقتی چاقو را به او زدم فقط من را نگاه کرد.

وقتی مرتکب قتل شدم کسی در خانه نبود. می‌دانستم به زودی مادر و خواهرم که برای خرید بیرون رفته‌ بودند می‌آیند. به همین خاطر خیلی سریع لباس‌هایم را پوشیدم و بیرون رفتم.

آن را به داخل کانال کولر انداختم و خودم هم از خانه خارج شدم. مادرم می‌دانست من می‌خواهم از خانه بیرون بروم چون گفته ‌بودم برای صحبت جهت کار جدیدم باید جایی بروم.

جسد را مادر و خواهرم پیدا کردند. آنها وقتی از خرید برگشته ‌بودند جسد ناپدری‌ام را دیده ‌بودند که وسط پذیرایی افتاده ‌است. مادرم بلافاصله پلیس را خبر کرد و با من هم تماس گرفت و گفت که ناپدری‌ام کشته شده و از من خواست که به خانه برگردم.

راستش را بخواهید تازه فهمیده ‌بودم چه کاری کرده‌ام و شوکه بودم. آنقدر شوکه بودم که پلیس به من مظنون نشد.

بیشتر از 2 ماه طول کشید. وقتی پلیس چاقو را از داخل کانال کولری که بالای پنجره اتاق من بود پیدا کرد به من گفت مدارکی دارد که نشان می‌دهد من این کار را کردم، من هم مقاومتی نکردم.

دچار عذاب وجدان شده‌ بودم و نمی‌خواستم بیشتر از این عذاب بکشم. فکر می‌کردم اگر اعتراف کنم راحت‌ترم. البته باید بگویم که واقعا راحت شدم. در آن مدت خیلی عذاب می‌کشیدم.

مادرم باور نمی‌کرد و می‌گفت که من به خاطر نفرتی که از ناپدری‌ام داشتم دارم دروغ می‌گویم و می‌خواهم به همه بگویم که من انتقام گرفتم. او تا ماه‌ها وقتی به ملاقاتی من می‌آمد، به من می‌گفت واقعیت را بگو، اما خانواده اولیای‌دم باور کردند و خیلی از دست من عصبانی شدند.

واقعا نمی‌توانم هیچ تصوری داشته ‌باشم. اگر بخواهم واقع‌نگر باشم مسلما قصاص می‌شوم، اما نمی‌توانم تا این حد واقع‌نگر باشم و تلاش می‌کنم که دوباره به زندگی برگردم و امیدوار باشم که اولیای‌دم رضایت می‌دهند.

‌می‌دانم خواهران و برادران ناتنی‌ام رضایت می‌دهند، چون آنها می‌دیدند که پدرشان با من چطور رفتار می‌کند. من را درک می‌کنند، اما فکر نمی‌کنم مادر و برادران مقتول رضایت دهند، آنها برقصاص خیلی تاکید دارند. من به آنها حق می‌دهم به هر حال من از ناپدری‌ام متنفر بودم و او به من بدی کرد، اما به خانواده‌اش که بدی نکرده‌ بود و آنها دوستش داشتند.

راستش را بگویم نه. ارزشش را نداشت. من نباید این کار را می‌کردم. اشتباه بود. باید عاقلانه‌تر فکر می‌کردم، باید راه درست را انتخاب می‌کردم.مثلا این‌که کار می‌کردم و مادرم را هم وادار می‌کردم از آن خانه بیرون بیاید. اگر هم مادرم نمی‌آمد حداقل خودم از آن خانه بیرون بیایم. من از این بدبختی خسته شده‌بودم و دوست نداشتم که تحقیر شوم، اما کاری که کردم خیلی اشتباه بود.

می‌دانم که آنها از من متنفر هستند و حق هم می‌دهم که چشم دیدنم را نداشته ‌باشند. حق هم می‌دهم که درخواست قصاص داشته‌ باشند، اما از آنها می‌خواهم وقتی برای اجرای حکم می‌آیند یکبار فقط یکبار خودشان را جای من بگذارند و تحقیر‌هایی را که خودشان می‌دانند در این سال‌ها تحمل می‌کردم به یاد بیاورند و احساس من را درک کنند. من کار اشتباهی کردم، اما اصلا کنترلم دست خودم نبود. اگر قصدشان تنبیه من است، من در این سال‌ها تنبیه شده‌ام و سختی ‌زیادی را تحمل کرده‌ام. زندان هر بدی داشته ‌باشد یک خوبی دارد و آن هم این است که آدم قدر چیزی‌هایی راکه دارد می‌فهمد. من آرزویم نشستن کنار مادرم است. ببینید چقدر آرزوهایم کوچک شده و چقدر به خفت افتاده‌ام؟ درخواست دارم من را ببخشید و بخشش را جایگزین قصاص کنید. من خیلی پشیمانم و حاضرم برای این‌که من را ببخشند هر کاری که می‌خواهند بکنم.