زندگی‌هایی که با شیشه می‌سوزد

زنانی که مادر هستند به مراتب سخت‌تر از سایر زن‌ها طلاق می‌گیرند. آنها پیش از آن‌که نگران خودشان باشند خود را در برابر فرزندانشان مسوول می‌دانند. بسیاری از زن‌ها از آنجا که استقلال مالی ندارند برای گذران زندگی فرزندانشان به حمایت مالی پدر نیاز دارند، بسیاری دیگر نگرانند که قانون، حضانت را به آنها نسپارد وعده‌ای دیگر نیز علی‌رغم نبود هرکدام از این مشکلات به آینده فرزندانی می‌اندیشند که قرار است در این جامعه بدون وجود پدر رشد کنند. در این میان، قوانین نیز مجموعا بر مصالح زنان تنظیم نشده است و بعضا مصالح فرزندان را نیز نادیده می‌گیرد. طبق قوانین در حضانت و نگهداری طفلی که والدین او جدا از یکدیگر زندگی‌می‌کنند، مادر تا 7 سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است، بنابراین ترس زنان در از دست دادن حضانت فرزندانشان کاملا منطقی است. این زنان باید بتوانند برای در اختیار داشتن حضانت بعد از 7 سالگی، سوءرفتار پدر را به نحوی که مصالح فرزند را به خطر بیندازد در دادگاه اثبات نمایند. در بسیاری موارد اعتیاد قابل اثبات نیست و گاهی فساد رفتاری پدر را نمی‌توان با هیچ مدرکی به دادگاه نشان داد پس زنان ترجیح می‌دهند طلاق نگیرند و کنار فرزندانشان باقی بمانند.در برخی موارد زنان از قضاوت‌های جامعه می‌ترسند. عرف‌ها، سنت‌ها و قوانین جامعه علی‌الاصول نه تنها حمایتی از مادران تنها نمی‌کنند، بلکه در موارد زیادی علیه آنها هستند. بنابراین بزرگ کردن فرزندان به تنهایی به توانمندی زیادی نیاز دارد که متاسفانه در زنان اندکی یافت می‌شود. در این میان باید تقبیح شدیدی را که در شرع و عرف درخصوص ماهیت طلاق نیز وجود دارد هم اضافه کرد. نتیجه تمام این مشکلات می‌شود زنان و شوهرانی که کاملا به زندگی مشترک خود پایان داده‌اند، اما ترجیح می‌دهند با یکدیگر زندگی کنند و بسیاری از آنها نیز بر این تصورند که این کار را به خاطر فرزندانشان انجام می‌دهند.

مواردی مانند این اتفاق به ما یادآوری می‌کند زندگی مشترک داشتن لزوما به نفع فرزندان ما نیست و طلاق نیز لزوما ناپسند نیست. به نظر می‌رسد باید بیاموزیم همان‌گونه که انسان‌ها حق دارند به آسانی همسر آینده خود را انتخاب کنند باید بتوانند به زندگی مشترک خود پایان دهند.زنان ما باید همین ظرفیت‌های قانونی موجود را بشناسند و بدانند قانون در موارد عسر و حرج به آنها امکان طلاق گرفتن می‌دهد و این‌که بارزترین مصداق عسر و حرج، اعتیاد شدید همسر است و نیز باید از حقوق خود درخصوص حضانت فرزندان آگاه باشند و بدانند که در چه مواردی می‌توانند فرزندان خود را نیز از شرایط نابسمان خانواده نجات دهند و البته در این میان قطعا نیاز به قوانینی هست که بدون هرگونه تبعیضی به مصالح همه افراد یک خانواده به شکل برابر بیندیشد.

سارا لقایی