آفت بزرگ سازمان میراث فرهنگی

به تعبیری دیگر، خبرنگاران و روزنامه‌نگاران به عنوان نمایندگان مردم در رسانه‌ها شناخته می‌شوند؛ نمایندگانی که ماموریت دارند تا کژی‌ها، اشتباهات، ضعف‌ها و مشکلات یا بعکس، خوبی‌ها، قوت‌ها و درستی‌های هر بخش از اجتماع را بیابند و با قلمی آراسته و پیراسته آن را بپرورانند و در معرض دید مردم قرار دهند. ماموریتی که در نهایت، به رفع اشتباهات و مشکلات یا تقویت خوبی‌ها و قوت‌های آن دستگاه خواهد انجامید و به طور یقین، در حرکت جامعه به سوی «مدینه فاضله» نقش موثری خواهد داشت. از سوی دیگر، معمولا شکل رابطه و تعامل میان نهادها و سازمان‌ها با مطبوعات به این گونه است که مطبوعات به مدد پرس و جو از مسوولان یک بخش، به طرح موضوعاتی که دغدغه بخشی از جامعه هستند، می‌پردازند.نهادها و سازمان‌ها هم بسته به درست یا اشتباه بودن نوع نگاه، یا با آن موضوع همراهی می‌کنند یا به مخالفت با آن می‌پردازند و جوابیه می‌دهند یا مراتب اعتراضشان را کتبی، تلفنی یا حتی شفاهی به روزنامه اعلام می‌کنند. و این یعنی برای فلان سازمان یا نهاد، نوع نگاه مردم اهمیت داشته و نسبت به این‌که خبر یا گزارشی درست یا اشتباه به مردم عرضه شده باشد حساسیت داشته‌اند.در این میان اغلب نهادها و ارگان‌هایی که تاکنون با آنها در ارتباط بوده‌ایم حساسیت کم یا زیادی نسبت به موضوعات مطرح شده درباره خود داشته‌‌اند، اما یکی دو مورد که سازمان میراث فرهنگی از جمله آنهاست، متاسفانه گویا نگاه و نظر رسانه که برآیند نگاه مردم است برای سازمان میراث فرهنگی اهمیت چندانی ندارد و این ادعایی است مستدل و مبتنی برسند.در چند ماهه اخیر تاکنون چند مطلب انتقادی کوتاه و بلند درباره مشکلاتی که پیرامون عملکرد این سازمان وجود داشته در همین روزنامه مطرح شده است. مواردی که نمونه آخرش انتقاد به «عدم ثبت جهانی پرونده موسیقی نواحی» بود. گزارش نسبتا مفصل که در پایان آن، چنین نتیجه‌گیری شده بود که این عدم ثبت به خاطر کم‌کاری در پیگیری پرونده بوده و طبیعتا میراث فرهنگی هم از جمله مقصران این ناکامی بوده است ​و عجیب این که این موضوع هم مثل سایر مطالب مربوط به میراث فرهنگی، کوچک‌ترین واکنش و بازتابی را از سوی این عزیزان برنیانگیخت که حتی شاید اگر سازمان میراث فرهنگی به این موضوع معترض می‌شد، باز هم امیدواری بیشتری را موجب می‌شد. در این صورت، درمی‌یافتیم که آن دوستان برای حوزه مسوولیت​شان و قضاوت مردم نسبت به آن حوزه، ارزش و اهمیتی شایسته قائلند و عکس‌العملی دارند، هر چند کوچک.

هنگامی که کمی جزئی‌تر و عمیق‌تر به این موضوع نگاه می‌کنیم، درمی‌یابیم معضل و مشکل «عدم واکنش و پاسخگویی و سیاست انفعال» که گویا متاسفانه گریبان سازمان میراث فرهنگی را گرفته تا چه حد خطرناک است و نگران‌کننده.عدم توجه به رسانه‌ها که منعکس‌کننده نظرات مردمند، در واقع بی‌احترامی به نظر و نگاه مردم است. نگاهی که در رسانه‌ها انعکاس یافته است و این آفتی است که باید برای آن چاره‌ای اندیشید.

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر