در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
این سریال داستان زندگی آدمهایی را روایت میکند که در موقعیتهای مختلف قرار میگیرند و نوع انتخاب آنها باعث میشود سرنوشت خود و دیگران دستخوش تغییرات اساسی شود. «از یادرفته» لحن و روایتی کاملا ایرانی دارد و شخصیتهای آن قابل لمس و باورند.
سعید سلطانی کارگردان سریال پرمخاطب «ستایش» که چندی پیش پخش آن به پایان رسید، سریال «از یاد رفته» را اثر قابل دفاعی میداند و میگوید: واقعیت این است که مردم ما، قصههای ایرانی را دوست دارند. ذائقه درامشناسی مردم ما با سایر نقاط جهان تا حدودی فرق میکند، مردم ما قصههای ملودرام را دوست دارند و اساسا قصههایی که شخصیتها و بنیانهای محکم دارند با اقبال خوبی روبهرو میشوند. هر قصهای که بدیهیات قصهپردازی در آن رعایت شده باشد و اجرای مناسبی هم داشته باشد، میتواند کار قابل قبولی در رسانه باشد مثلا در سریال «ستایش» که مدتی پیش پخش شد، این ویژگی را لحاظ کردیم یعنی در درجه اول شخصیتها قابل باور بودند و قصه، قصه درگیرکنندهای بود که مخاطب نمیتوانست براحتی آن را کنار بگذارد. حتی میشود این طور گفت که میتوان یک قصه تکراری را از منظری تازه و نو روایت کرد و مخاطب را هم داشت.کارگردان سریالهای «سالهای برف و بنفشه » و« پس از باران» ضرورت ساخت سریال های ملودرام و پر مخاطبی مانند از یاد رفته را در تلویزیون یادآور می شود ومیافزاید: در تلویزیون بهترین چیز برای عیارسنجی یک اثر تلویزیونی، مخاطب است. در تلویزیون یا کاری دیده میشود یا دیده نمیشود. دیده شدن یک کار دلایلی دارد. در حال حاضر سلیقه مخاطب آنقدر بالا رفته است که نمیتوان هر اثری را به او ارائه داد و مدعی شد که کار مورد قبول واقع شده است. یک اثر تلویزیونی باید در یک ساعت مشخص مخاطبان خود را جذب کند.
«از یاد رفته» به عمد کوشیده فضای کار را به سمت خارج از تهران ببرد. استفاده از لوکیشنهای بکر شمال و نمایش خلق و خوی مردم این منطقه بخشی از این تجربه بوده است که در ادامه سریالهایی چون در مسیر زایندهرود، پایتخت وشهر دقیانوس صورت میگیرد.
جبار آذین، منتقد سینما وتلویزیون هم درباره این بومیسازی میگوید: از یاد رفته که در عرصه مجموعهسازی بومی و ملی تولید شده، داستانها و شخصیتهایی از جنس زندگی دارد. ماجراهای پرفراز و فرود قهرمانهایش را علاوه بر تصاویر دیدنی از مکانهای محل رخدادهای قصههایش در بستری از واقعیتهای ملموس زندگی بازگو میکند.
این ساخته فریدون حسنپور با حضور بازیگرانی چون محمدرضا فروتن، بهنوش طباطبایی، مهران رجبی، رضا ناجی و ... بهخوبی توانسته مخاطبان را با ماجراهای پرفراز و نشیب آن همراه کند.
تلویزیون در این سالها تلاش کرده با ساخت سریالهایی که به ذائقه و سلیقه مخاطب ایرانی نزدیک است هر چه بیشتر به آنها نزدیک شود. ستایش، پایتخت، فاصلهها، چهاردیواری و حتی وضعیت سفید از جمله سریالهایی هستند که بهخوبی مخاطبشناسی شدهاند، بنابراین هنگام پخش با استقبال مخاطبان همراه بوده است.
سعید سلطانی در این باره معتقد است باید نگاهی تازه به سریالسازی در تلویزیون صورت بگیرد تا شاهد آثار بهتری از این رسانه باشیم. او میگوید: در حال حاضر ساخت سریال به سلیقه کارگردان مربوط است در حالی که در دنیای امروز نوع برنامه «تعریف» شده و سپس کار برنامهسازی صورت میگیرد. به همین دلیل است که ما در سریالها شاهد این هستیم که کارگردانهای مختلفی آنها را میسازند، اما شما هیچ تفاوتی را در محتوا و ساختار این آثار مشاهده نمیکنید.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: