زیارت در مهمانی ابرها

امامزاده عباسعلی بر فراز یکی از قلل مرتفع مازندران قرار گرفته است. برای رسیدن به این امامزاده از فیروزکوه به سوی قائمشهر می‌رویم و در کیلومتر 70 قائمشهر و قبل از رسیدن به پادگان دوآب از سمت راست جاده‌ای فرعی و آسفالته جدامی‌شود که در ابتدای آن بر تابلویی نوشته شده است: خطیر کوه و چاشم.

حدود 100 متر مانده به این فرعی جاده‌ای باریک و خاکی در همان سمت وجود دارد که به سوی 2 روستا از جمله کمرپشت می‌رود.

از ابتدای جاده تا کمر پشت فقط 7 کیلومتر راه است ولی به دلیل شیب زیاد و صعب‌العبور بودن، حدود 30 دقیقه یا حتی بیشتر زمان رسیدن به این روستاست. اگر چند روزی باران نباریده باشد جاده برای سواری‌ها مناسب است ولی در مواقع بارندگی لغزنده و رانندگی در آن خطرناک است. روستای کمر پشت در ارتفاع 1600 متری از سطح دریا قرار گرفته و در بهار و تابستان آب و هوایی دلپذیر دارد. همان‌طور که بیان شد به خاطر جاده صعب‌العبور، این روستا بکر و کاملا ساکت و دور ازشلوغی باقی مانده است. اهالی می‌گویند زمین و ملک به غریبه‌ها نمی‌فروشند و این یکی از دلایل سالم ماندن این روستا از گزند خطرات دنیای مدرن است.

این روستا در کنار جنگل است و چشم‌انداز بسیار زیبایی از کوه‌های سوادکوه دارد. کوه با ابهت ارفع با ارتفاع 2800 متر بخوبی از این روستا پیداست. چند چشمه با آب گوارا نیز در چند نقطه روستا بهسازی شده ‌است و شما را از خوردن آب معدنی معاف می‌کند.

برای صعود به قله عباسعلی باید از راه پاکوبی استفاده ‌شود که از منتهی‌الیه شرقی روستا شروع می‌شود و با شیب ملایمی به سوی شرق ادامه می‌یابد. پیاده‌روی در این راه به مدت بیش از یک ساعت شما را از میان جنگل بکر و زیبایی عبور می‌دهد که در هر فصل زیبایی‌های خود را دارد. در بهار آکنده از گل و پرنده است و در تابستان پر از سبزی و طراوت و میوه‌های جنگلی و در پاییز تابلوی نقاشی هزار رنگی است که نباید دیدنش را از دست داد.

در نهایت جنگل در زمستان وصف‌ناپذیر است بخصوص در یک صبحگاه که تازه بارش برف پایان یافته باشد.

بعد از عبور از جنگل انبوه به مناطقی می‌رسیم که درختان با فاصله بیشتری از هم قرار گرفته و سبزه‌زارها دیده می‌شوند. اکنون به ارتفاع 2000 متری رسیده‌ایم. جنگل تمام می‌شود و چمنزاری زیبا آغوش می‌گشاید. حالا اگر به سمت شمال شرقی نگاه کنیم قله و بنای سفید رنگ امامزاده را بر بلندای آن می‌بینیم.

در میان راه چند کلبه چوپانی هم وجود دارد که می‌شود برای استراحت از آن استفاده کرد. با یک پیاده‌روی نیم ساعته به قله می‌رسیم. حالا چشم‌اندازمان کامل است. حتی در روزهای بعد از بارندگی هم دریا در دوردست دیده می‌شود که در ورای چند لایه از کوه‌های البرز شمالی دامن گسترده است. در بیشتر مواقعی که من به این قله صعود کرده‌ام مه زیبایی آن را فرا گرفته بود و صعود را به یک خواب شبیه می‌کرد. بنای ساده امامزاده که مخروطی سفید رنگ است و جلال و جبروتی ندارد به دل می‌نشیند. اینجا می‌توان یک دل سیر زیارت کرد.

رضا کریمی