جستجوی حیات ‌در‌‌ سنگ‌های ‌آسمانی

پژوهش جدید دانشمندان‌ روی سنگ‌های آسمانی بار دیگر کفه ترازو را به نفع نظریه پر حرف وحدیثی سنگین می‌کند که ورود برخی مواد لازم برای ایجاد اشکال اولیه حیات و زندگی در سیاره زمین را برگردن شهاب سنگ‌ها می‌اندازد.‌ نتایج تجزیه و تحلیل تازه شهاب سنگ‌های کربنی احتمال این که برخی مصالح ضروری برای معماری رشته حیات یا همان دی.ان.ای توسط آنها به زمین حمل شده باشد را قوت می‌بخشد.
کد خبر: ۴۳۶۷۶۲

با این وصف به نظر می‌رسد که باقیمانده‌هایی از سنگ‌های آسمانی که به سطح زمین رسیده‌اند؛ ملکول‌هایی بوده‌اند که سنگ بنای شکل‌گیری حیات در زمین یا همان نوکلئوتیدها را فراهم کرده‌اند. اما جریان این گمانه زنی‌ها و یافتن ملکول‌های حیات در سنگ‌های آسمانی از آنجا شروع شد که دانشمندان به امید یافتن ردی از ساختارهای نوکلئوتیدی، 11 شهاب سنگ غنی از ترکیبات آلی موسوم به کندریت‌های کربنی را با استفاده از تجهیزات پیشرفته طیف‌سنجی ‌، اسکن کردند. ساختارهای پایه‌ای نوکلئوتیدی شامل بازهای آلی، قند 5کربنی دزوکسی ریبوز و اسید فسفریک می‌شوند که در ساختمان ملکول DNA و RNA شرکت دارند. نتیجه بررسی شهاب سنگ‌ها از یافتن 3 باز آلی از نوع پورین خبر داد که هر چند درصد بالایی از شهاب‌سنگ‌های کربنی را شامل می‌شوند ولی در زیست‌شناسی کره زمین نادر یا غایب هستند.

اما دانشمندان در نمونه‌های خاک و یخ مجاور محل برخورد شهاب سنگ‌ها، غلظت‌های معنی داری از این گروه سه‌تایی موادآلی به دست نیاورده‌اند و از همین رو موضوع کشف ترکیبات سازنده حیات با خاستگاه فرا زمینی مورد توجه جدی قرار گرفته است. البته در مطالعات پیشین نیز برخی شهاب سنگ‌های حاوی عناصرسازنده نوکلئوتیدی پیدا شده بودند، اما ساختار شیمیایی آنها منحصر‌به‌فرد نبوده و نمونه‌های مشابهی از آنها در سطح زمین نیز یافت می‌شده است. همین موضوع حرف و حدیث‌های فرامونی پیرامون تئوری شهاب سنگ‌های حامل عناصرسازنده حیات برسر زبان‌ها انداخته است و مشخص نیست که بالاخره آنها حامل این عناصر حیاتی بوده‌اند یا بر اثر برخورد به زمین به آن آلوده شده‌اند. ‌حدود 150 سال قبل فردریک میشر زیست شیمیدان آلمانی پی به وجود نوکلئوتیدی‌ها برد. وی در هسته سلول‌های مختلف ماده‌ای مشترک یافت و آن را نوکلئین نامید که بعدا به اسید نوکلئیک تغییر یافت و اسید فسفریک، یک قند 5کربنی به نام دزوکسی ریبوز و 4 باز آلی از نوع پورین و پریمیدین در ساختمانش شناسایی شدند و نهایتا در سال 1910 نام اسید دزوکسی ریبونوکلئیک که به اختصار دی.ان.ای نامیده می‌شود را گرفت. ‌ ناسا در حالی سرمایه این پژوهش تازه شهاب سنگی را تأمین کرده است که اوایل امسال ادعای حیرت‌انگیز کارمند خود را نادیده گرفت. این فرد مدعی بود که چند نوع شهاب‌سنگ کندریت کربنی را برش زده و داخل آن شواهدی از فسیل‌های مربوط به باکتری‌های بیگانه را پیدا کرده است.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها