گربه خیالباف اوبونتو

اوبونتو ۱۱.۱۰ در دوران توسعه خود، بسختی در تلاش بود تا اتفاقاتی را که در توزیع ۱۱.۰۴ به‌طور ناقص رخ داده بود تکمیل کند و کاربرد آنها را گسترش دهد. از همه مهم‌تر، می‌توان به رابط کاربری Unity اشاره کرد که هنوز تکمیل نشده بود. لانچر و دش، دو بخش مهم این رابط کاربری بودند که نیاز به تکمیل داشتند.

نیاز به گفتن نیست که سادگی و کاربرد در تیم طراحی کانونیکال (پشتیبان اوبونتو) نقش مهمی دارد، اما مسأله مهم در نگارش ۱۱.۰۴ این بود که کاربرد فدای طراحی جدید شده بود. البته دیگر رابط‌های کاربری نسل جدید از جمله GNOME Shell نیز با همین مساله دست و پنجه نرم‌ می‌کردند که بازخوردهای مثبت و منفی بسیاری در پی داشت.

دش جدید در نگارش ۱۱.۱۰ بسیار زیباست و افکت شیشه‌ بخار کرده آن، ‌همراه آیکون‌های باکیفیت، به زیبایی آن افزوده است. از طرف دیگر، بسیاری از مشکلاتی که در نگارش ۱۱.۰۴ وجود داشت رفع و نسبت به آن نسخه کاربردی‌تر شده است. بخش اعظم این بهبودها متوجه Lenses است که می‌تواند برای یافتن محتوای مورد نظر در دش استفاده شود، که نتایج به دست آمده به‌صورت پویا و بسته به نوع محتوایی که به آن رجوع می‌کنید، تغییر می‌کند.

دش نتایج مفیدتری نشان می‌دهد؛ اما نسبت به زمانی که کانونیکال منوهای گنوم را به فراموشی سپرد و روش جدیدتری به جای آن پیشنهاد کرد، کماکان برای یافتن برنامه مورد نظر وقت بیشتری را باید صرف کرد، بخصوص وقتی که نام برنامه را نمی‌دانیم.

مشکل اصلی این نوع طراحی آیکون محور این است که فراموشی را (که بر اثر خستگی و عوامل دیگر ممکن است تغییر کند...) در نظر گرفته است. برای مثال کار ساده یافتن برنامه کپی‌کننده سی‌دی می‌تواند بسیار دشوار شود؛ چرا که ممکن است نوشتن عبارت DVD یا ISO در دش منجر به یافتن برنامه نشود.

ناگفته نماند تلاش‌هایی برای از بین بردن این دشواری‌ها انجام شده است و لنزها و فیلترها می‌توانند تا حدی این برنامه‌ها را تشخیص دهند. با آن که یونیتی به حالتی پایدار رسیده اما هنوز تکمیل نشده است و برای این که انقلابی در صنعت رایانه محسوب شود، راه زیادی در پیش دارد.

تغییرات بسیاردیگری در اوبونتوی ۱۱.۱۰ اعمال شده است، از میان آنها می‌توان به مواردی همچون بهتر شدن اپلت‌ها، بسته‌های به‌روزرسانی شده و مدیر پنجره‌های LightDM اشاره کرد. اما تیم طراحی کانونیکال تمرکز اصلی خود را روی سه مشخصه‌ مختص این توزیع گذاشته است که از قابلیت‌های کلیدی این توزیع برای فروش به‌نظر می‌رسد.

جدا از دش، اوبونتو وان و مرکز نرم‌افزاری، دیگر ضلع‌های این مثلث را تشکیل می‌دهند و طی 6 ماه گذشته به تکامل خوبی رسیده‌اند. هر چند بیشتر بهبودهای انجام شده در مرکز نرم‌افزاری، از نظر زیباشناسی بوده با این حال یافتن نرم‌افزارهای محبوب و مخصوص هر کار ساده‌تر شده است. امروزه عصر فروشگاه‌های نرم‌افزاری بوده و طبیعی است مرکز نرم‌افزاری اوبونتو هم از این قاعده مستثنی نباشد و گزینه‌هایی همچون نقد نرم‌افزار و شیوه خرید آنلاین تجاری‌ها را در خود جا داده باشد.

اصل تغییر چهره مرکز نرم‌افزاری به حذف سینپتیک بر می‌گردد که چند سال در اوبونتو وجود داشت؛ اما دیگر به‌صورت پیش‌فرض در ۱۱.۱۰ نیست. سینپتیک به PiTiVi و اولوشن و بسته‌های دیگری پیوست که دیگر پیش‌فرض این توزیع نیستند. هر چند عده زیادی احتمالا دوباره آن را نصب کنند. به‌جای اولوشن از تاندربرد و به‌جای پیتیوی از OpenShot استفاده شده است که هر دوی آنها قدرت بیشتری نسبت به قبل داشتند.

همان‌طور که می‌دانید، اوبونتو وان راه‌حل ذخیره‌سازی ابری کانونیکال است که فایل‌ها و فولدرها را در میان توزیع‌های مختلف نصب شده همخوان می‌کند. کاربرد این سرویس با ارائه فروش موسیقی از طریق فروشگاه اوبونتو وان بیشتر شده است. کانونیکال با معرفی کلاینت ویندوز خود سری توی سرها درآورده است و می‌تواند حتی کاربران دراپ‌باکس و رقیبان دیگرش را هشیارتر بکند. علاوه بر این که ظرفیت خود را به ۵ گیگابایت افزایش داده است، می‌تواند میان رایانه‌های مختلف، نرم‌افزارهای نصب شده را نیز همخوان کند.

احتمال می‌رود از نظر طراحی، اوبونتو اپل را هدف گرفته باشد و از نظر همخوانی و دسترسی آسان به همه چیز، توجه مایکروسافت را جلب کرده است. در دنیای منبع‌باز، اوبونتو شناخته‌شده‌ترین برند است. اوبونتو بدون شک یکی از بیشترین سیستم‌های عامل منبع‌باز صیقل خورده امروز است. هر چند نقص‌هایی بسیار کوچک دارد؛ اما می‌توان بسادگی به آن عادت کرد و کاربردهای روزمره و تخصصی را با آن انجام داد.