مشکل، دوچرخه‌سواری زنان نیست

دیروز رویانیان از طراحی دوچرخه ویژه بانوان به عنوان افقی جدید در حمل و نقل غیرموتوری نام برد و از ظاهر گفته‌هایش پیداست که او با رسانه‌ای کردن طرحی دهان پر کن که هنوز به نتیجه نرسیده است، قصد داشته آن را به عنوان گامی به سوی توسعه حمل و نقل پاک معرفی کند.

اما حقیقت این است که این نوع طرح‌ها تنها برخوردهایی ساده‌انگارانه با معضلات پیچیده‌ای همچون دشواری و گرانی حمل و نقل، آلودگی هوا و ترافیک روان نشدنی پایتخت است و دم زدن از طرحی که هنوز حتی معلوم نیست قابلیت اجرایی شدن را داشته باشد یا نه، فقط به شلوغ‌کاری رسانه‌ای برای منحرف کردن افکار عمومی از وضعیت نابسامان حمل و نقل در پایتخت می‌ماند.

علاوه بر این حتی اگر این طرح عملی شود، یعنی دوچرخه‌هایی برای زنان طراحی شود که به قول رئیس ستاد مدیریت حمل و نقل و سوخت کشور، «شوونات لازم» در آن رعایت شده باشد، نمی‌شود به استقبال زنان از آن امیدی داشت چه، حتی مسیرهای تعیین شده برای دوچرخه سواری تفننی نیز در پایتخت کافی نیست و در مسیر‌های عادی هم ترافیک، دوچرخه‌سوارها را ناچار می‌کند پیاده شوند و میان خودروها قدم بزنند تا چه رسد به این که دوچرخه برای مردم و بخصوص زنان به‌وسیله‌ای برای رفت آمد از خانه تا محل کار و.... تبدیل شود.

نکته اینجاست که شهرداری تهران، پیش‌تر برای سنجش میزان استقبال مردان از دوچرخه، ایستگاه دوچرخه‌ای را در منطقه 8 راه‌اندازی کرده است اما به دلیل موانع اجرایی و اداری کمتر کسی به استفاده از دوچرخه‌ برای ساعتی مشخص، علاقه‌ای نشان می‌دهد و این واکنش، احتمالا با شدت بیشتر برای زنان نیز صادق خواهد بود.

تحلیل گفته‌های رویانیان ثابت می‌کند شاید بهتر باشد مسوولان کشور به جای پرداختن به طرح‌هایی که مثل داستان‌های هزار و یک شب دور و دیر و دست نیافتنی به نظر می‌رسد، سراغ حل مسائل و مشکلات واقع‌بینانه‌تری چون یارانه پرداخت نشده مترو یا کرایه زیاد و کافی نبودن ظرفیت وسایل حمل و نقل عمومی بروند.