نگران نشو، در سینما برداشت دوم هم داریم!

خب، من یک بازیگر جوان فعال نیستم که با پیشنهادهای متعدد کاری روبه‌رو باشم! برای بازیگری در سن و سال من، نقش‌های کمی وجود دارد و باید منتظر بمانم تا فیلمسازی همراه با یک فیلمنامه خوب از راه برسد و مرا دعوت به همکاری کند. شاید باید در دوران جوانی‌ام در رشته فیلمنامه‌نویسی هم فعالیت می‌کردم تا برای امروز خودم توشه‌ای از قصه‌ها و فیلمنامه‌های متفاوت می‌داشتم که هر سال (یا 2 سال یک بار)‌ در یکی از آنها بازی کنم!

و شباهتم با آنها این است که همه‌مان پیر هستیم و این شباهت در دنیای سینما خریدار بیشتری دارد تا آن تفاوت. چه فرقی می‌کند که من جک نیکلسون هستم یا فلان بازیگر قدیمی و پیر متوسط؟ واقعیت این است که من یک بازیگر پیر هستم و شما در کمتر فیلم سینمایی با فیلمنامه‌ای برخورد می‌کنید که کاراکتر اصلی آن یک پیرمرد است. خود شما اگر فیلمی قصه‌اش درباره چند آدم پیر باشد، به تماشای آن می‌روید؟

نمی‌دانم. همه چیز به تهیه‌کنندگان و فیلمسازان بستگی دارد که چه سوژه‌ای را برای فیلم‌های جدید خود انتخاب کنند. در عین حال، اصرار و عجله‌ای هم برای حضور دوباره و مداوم جلوی دوربین ندارم. به اندازه کافی فیلم بازی کرده‌ام و به قدر کافی فیلم‌های خوب در کارنامه‌ام دارم. این روزها بیشتر استراحت می‌کنم، فیلم می‌بینم و به دیدار دوستانم می‌روم و این خیلی خوب است. با هوادارانم و دوستداران فیلم‌های سینمایی درباره کارهایم صحبت می‌کنم و همین کار، لذت خیلی زیادی دارد.

منظورتان چیست؟ یعنی می‌خواهید چه بگویم؟

خب، همه جور فیلم ساخته می‌شود و هر نوع فیلمی تماشاگران خودش را دارد. نمی‌توان گفت این نوع فیلم‌ها نباید ساخته شوند. قدیم‌ترها هم از این جور فیلم‌ها ساخته می‌شد و تولید آنها اختصاص به امروز ندارد. نمی‌توان از عموم تماشاگران دعوت کرد فقط به تماشای «دیوانه‌ای از قفس پرید» یا فیلم‌هایی شبیه آن بنشینند. سینما نیازمند انواع و اقسام فیلم‌هاست. ولی خود من معمولا به تماشای این فیلم‌های لوس تین‌ایجری یا خشن و ترسناک نمی‌روم.

سخت است اسم فیلم خاصی را ببرم. ولی ساخته‌های مارتی (مارتین اسکورسیزی)‌ و کریستوفر نولان جزو کارهای خوب سال‌های اخیر بوده‌اند.

نقش‌ها و فیلمنامه‌های خوب را دوست دارم که الزاما اسکاری نیستند. هم من و هم بقیه همکارانم نقش‌هایی را بازی کرده‌ایم که شاید شایستگی دریافت جایزه‌ای را نداشته باشند و همچنین در نقش‌هایی ظاهر شده‌‌ایم که می‌توانستند اسکاری باشند، ولی کسی توجهی به آنها نشان نداده است. در کل، وقتی نقشی را می‌‌خوانم از قبل می‌‌توانم حدس بزنم که اسکاری هست یا نه و آیا جایزه‌ای برایم به ارمغان می‌آورد یا نه. شاید به همین دلیل است که وقتی برای آن نامزد دریافت جایزه می‌شوم یا آن را دریافت می‌کنم، شگفت‌زده نمی‌شوم. معمولا وقتی این اتفاق می‌افتد و نام خود را در فهرست نامزدهای اسکار می‌بینم، به شوخی به اطرافیانم می‌گویم «دیدید چه گفتم؟!»

ضمن این که تلاش دارم با استفاده از رهنمودهای کارگردان، آن بازی را که مورد نظر اوست ارائه دهم، ولی به کار فی‌‌البداهه سرصحنه فیلمبرداری اعتقاد دارم. رمز و راز و جادوی بازیگری همین است که بازی غافلگیرانه‌ای جلوی دوربین داشته باشی و کاری غیرمتعارف بکنی. وقتی سرصحنه برانگیخته می‌شوی و احساس می‌کنی باید به شکل و شیوه خاصی بازی‌ات را ارائه‌دهی، باید به خودت اعتماد کنی و آن کار را انجام دهی. هیچ اهمیتی ندارد که مسائل وارد مرحله غلط یا نادرستی شود. همیشه غریزه‌ات را دنبال کن و مطمئن باش به چیز خوبی می‌رسی. اگر نرسیدی نگران نشو، ‌مهم نیست. ما درسینما برداشت دوم هم داریم!

بدون اغراق همیشه گفته‌ام به بازی‌ام در نقش زوکر در فیلم «بتمن» افتخار می‌کنم. کاراکتر بسیار ویژه و خاصی بود و تیم برتن‌ هم مرا در این نقش خیلی خوب راهنمایی کرد. این نقش را جزو هنر پاپ و مدرن به حساب می‌آورم و باور دارم که یکی از آن نقش‌های استثنایی است.

سوالی که هنگام بازی همیشه از خودتان می‌پرسید این است که اگر این صحنه نتوانست حرکات و جنبش‌های کاراکتر شما را به جوش و خروش بیاورد، آن وقت چکار باید بکنید. در مقام بازیگر، همیشه این نگرانی مرا دارید که مبادا نتوانید یک بازی معقول و طبیعی براساس ذات درونی و احساسات کاراکتر مورد نظر ارائه دهید.

هر بار که با این سوال روبه‌رو شده‌ام به آن جواب منفی داده‌ام. خب، دوست دارم عینک آفتابی بزنم. این ایرادی دارد؟ یک قضیه جالب برایتان تعریف کنم: یک بار عکاسی از من خواست عینکم را بردارم تا او عکسی بدون عینک از چهره‌ام بگیرد. بدون این که عینکم را بردارم با لحنی جدی از او پرسیدم «تو در اینجا تازه‌وارد هستی؟!» او تا چند دقیقه داشت با تعجب نگاهم می‌کرد.

دوره‌ای قبل از شروع فیلمبرداری هر فیلم وجود دارد که در این دوران ذهنتان بشدت مشغول قصه فیلمنامه و کاراکتری است که باید بازی کنید. در این حالت احساس عجیبی دارم که شامل نوعی عدم اطمینان یا عدم قطعیت می‌شود. نمی‌دانم می‌خواهم چه کار کنم. میل عجیبی برای ارائه یک بازی خوب، روان و طبیعی دارم و در حال جستجو برای پیدا کردن راه‌هایی هستم که بتوانم به آن دسترسی پیدا کنم. برای من، این فضا و حال و هوا پس از اولین ناهاری که سر صحنه فیلمبرداری می‌خو‌رم، به پایان می‌رسد!

نکته جالبی که در کار با اکثر فیلمسازان به آن برخوردم، این است که از من می‌خواستند سر صحنه فیلمبرداری کمی بلندتر و سریع‌تر صحبت کنم. بعد از گذشت مدت زمانی از این درخواست، از شنیدن آن تنفر پیدا کردم! اما در سال‌های اخیر این وضعیت تغییر کرد و توانستم دیالوگ‌هایم را سریع‌تر ادا کنم.

نمی‌دانم. اگر شما می‌گویید، پس اشتباه کرده‌ام! آن فیلم را دوست داشتم و دوره‌ای که قصه در آن می‌گذشت، برایم بسیار جذاب بود. کل پروژه باب میلم بود و مطمئن بودم از نظر تجاری هم فروش بالایی خواهد کرد. ولی در آن زمان، من به دنبال بازی در فیلمی مثل «نیش» نبودم. به فیلمی نیاز داشتم که انرژی‌ام را کاملا درگیر خود کند و حاصل کار تبدیل به یک فیلم ویژه و استثنایی شود. آن زمان نیازمند یک ریسک بزرگ و خطرناک بودم و «نیش» فیلمی با این مشخصات نبود.