چند شعر از کروب رضایی

او دراین‌باره نوشت: «کروب رضایی همصدا با گنجشک‌ها دانه دانه شعر خورد، بال پروازش را به درختان سوزنی برگ دوخت تا از زخم دیر سال جنگل بسراید. از انسان امروز و از محیط‌زیستی که نیست می‌شود. او به تشنگی کاسه‌ها قطره قطره آب می‌دهد تا دریا را به حافظه بسپارد.»

این روزها کروب رضایی، سرگرم آماده‌سازی و انتشار دومین کتابش است که عنوان «چوپانی که بوی گرگ می‌دهد» را برای این کتاب انتخاب کرده است.

همین بهانه‌ای شد تا این هفته و در ستون آینه‌های روبه‌رو میزبان چند شعر متفاوت و جذاب از او باشیم.

هنوز بچگانه نقاشی می‌کشم

آدمک‌های من گردن‌های باریک

دستانی خالی

دهانی بسته دارند

یکروز تصمیم می‌گیرم

نقاش بزرگی شوم

چوپانی می‌کشم که بوی گرگ می‌دهد

دستی که پایین می‌آید

و فرمان آتش می‌دهد

شاید در تقدیم شاخه گلی بلرزد!

جنگل حافظه عجیبی دارد

از گهواره چوبی من

هنوز

آواز

مادرم

آویخته

این روزها فکرمی‌کنم چابک‌تر شده‌ام

همین‌طور کلماتم عجیب‌تر

خیال ورم داشته

باید پیش دامپزشک بروم

من گاوی هستم که فکر می‌کند

اسب است