ریوالدو: زیدان به من لقب هیولا داده بود

‌‌‌قبلا هم این استدلال را درباره انحنای پاهایم شنیده‌ام، اما این قضیه هیچ ربطی به تغذیه‌ام در کودکی و مسائلی از این دست ندارد. من قدبلند هستم و وقتی می‌دوم پاهایم کمی‌ انحنا دارند. کاکا از خانواده ثروتمندی بوده و هیچ‌وقت سوءتغذیه نداشته، اما اگر دقت کنید او هم به این شکل می‌دود. کودکی من تاثیر زیادی در مسیر حرفه‌ای‌ام نداشته، همان‌طور که حالا هم اخلاقم مشابه زمانی است که فوتبال را شروع کردم.

‌‌‌این فقط یک بار رخ داد. 15 ساله بودم و نمی‌توانستم منتظر بمانم تا باز هم بلیت اتوبوس بخرم. به همین خاطر یک تکه نان و آبمیوه خریدم و سمت زمین تمرین راه افتادم.

‌‌‌نمی‌دانم آن گل در اروپا چطور انعکاس یافت، اما در برزیل خیلی سروصدا کرد. همه درباره آن صحبت می‌کردند و می‌گفتند پله یک بار می‌خواسته به این شکل گل بزند، اما موفق نشده بود. با آن گل مردم به من توجه کردند.

‌‌‌روزهای سختی بود و من نمی‌توانستم به خیابان بروم. البته یک بار دیگر هم در یونان این شرایط برایم تکرار شد، چون از المپیاکو به تیم آ اک آتن رفتم.

‌‌من هم اگر می‌توانستم زودتر می‌رفتم. اگر این طور بود شاید یک بار دیگر هم بهترین بازیکن جهان می‌شدم. بازیکنان باید همیشه به آینده‌شان فکر کنند. بازی در برزیل هم خوب است، اما نمی‌شود با شهرت و درآمد اروپا مقایسه کرد.

‌‌اول از همه قرار بودبه ژاپن بروم، اما شرکت پارمالات ـ اسپانسر پالمیراس‌‌ ـ‌ به من گفت به پارما بروم، اما آنها مشکل مالی داشتند و نمی‌توانستند با شرایط من قرارداد ببندند. 3روز بعد «مائورو سیلوا» پیشنهاد دپورتیوو را مطرح کرد و من قبول کردم. در آن موقع می‌دانستم در اسپانیا فضای بیشتری برای حرکت در زمین دارم.

تیم خوبی داشتیم، اما بعد از این که توپ را لو دادم و نیجریه‌ای‌ها گل زدند، همه از من انتقاد کردند. بعد به مدت یک‌سال از تیم ملی حذف شدم و نتوانستم در بازی‌های کوپا آمه‌ریکا 1997 بازی کنم. نمی‌خواهم اشتباهم را توجیه کنم، اما این تیم است که می‌بازد و می‌برد، ولی همه مرا مقصر دانستند.

‌هواداران، خواسته‌های زیادی از او داشتند و یادم هست در بازی با اتلتیکو بیلبائو مرا تعویض کرد و تماشاگران او را هو کردند و بعد توجیه کرد که می‌خواسته تغییر تاکتیکی بدهد، اما اخراج شد.

‌وقتی به آنجا رفتم به همه گفتم با رونالدو کاملا فرق دارم و به سبک خودم بازی می‌کنم. رونالدو مهاجم بود، اما من یک هافبک بودم. فرصت نکردم با رونالدو درباره بارسا صحبت کنم، ولی در باشگاه جیووانی و سانی اندرسون کمک زیادی به من کردند.

‌‌‌آن موقع در زمین فقط یکی دو بازیکن می‌دانستند چه اتفاقی برای رونالدو افتاده و همه بعد متوجه داستان شدند. ما باختیم چون بد بازی کردیم و در ورزشگاه فرانسوی‌ها ودر یک لحظه تاریخی مهم برای آنها بازی می‌کردیم. اگر آن بازی را می‌بردیم هیچ‌کس از ماجرای رونالدو حرفی نمی‌زد و او و برزیل قهرمان تاریخی بودند.

‌‌‌قبل از این‌که به این افتخار برسم 2 بار از او شکست خورده بودم و او هم فقط مرا رقیب خودش می‌دید و به من لقب هیولا داده بود.

‌‌نمی‌خواهم بهانه بیاورم، اما در آن زمان، از همسرم جدا شده بودم و شرایط روحی خوبی نداشتم. بعد از این‌که شرایط زندگی شخصی‌ام بهتر شد، میلان دیگر به من اعتماد نداشت و با بازیکنانی چون سیدورف، روی کاستا و کاکا جایی برای من در میانه میدان نبود.

منبع: تایمز‌‌ / مترجم: امیررضا نوری‌زاده