پایان نمایش جنگ قدرت در روسیه

هفته‌نامه اشپیگل در تحلیلی می‌نویسد: «فرمانده» به مرکز فرماندهی روسیه بازخواهد گشت. ولادیمیر پوتین، نخست‌وزیر 58 ساله روس‌ها خیال رئیس‌جمهوری دوباره به سرش زده و می‌خواهد همانند سال‌های 2000 تا 2008 در کرملین مرد شماره یک باشد. وی در نظر دارد در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2012 روسیه باردیگر نامزد شده و به پیروزی برسد. این‌گونه نیز خواهد شد؛ چراکه در تاریخ روسیه هرگز دیده نشده است نامزدی دولتی در مبارزه بر سر راهیابی به کاخ کرملین ناکام بماند. پوتین در بازگشت به کرملین تا سال 2018 خواهد توانست قدرت شماره یک کشورش باشد؛ چراکه براساس دگرگونی‌های ایجادشده در قانون اساسی روسیه دوران ریاست‌جمهوری از 4 به 6 سال افزایش پیدا کرده است. این تصمیم شگفتی‌آفرین نبود. ناظران پس از انتخابات پارلمانی در این کشور در دسامبر گذشته چنین تصمیمی را از سوی پوتین و مدودف انتظار داشتند.

پیروزی پوتین شکستی برای اردوی آزادیخواهان در بنیاد قدرت روسیه به حساب می‌آید. روشنفکران و صاحبان سرمایه با حضور مدودف در قدرت، امید زیادی داشتند تا روند آزادی و دموکراسی در روسیه با سرعت بیشتری دنبال شود. ایگور یورگنس، رئیس موسسه توسعه مدرن - نزدیک به مدودف - در شروع ماه سپتامبر گفته بود: تردیدی ندارم که دیمیتری آناتولیویچ مدودف نامزد ریاست‌جمهوری خواهد شد. مدودف با وجود 4 سال حضور در کرملین باید خونسردانه به سقوط از قدرت تن دردهد. مدودف 2 سال پیش در سخنرانی‌اش در کنگره حزب خواستار اصلاحات شده بود. وی بعدها از حزبش خواست در انتخابات دوباره به او کمک کند ولی در نهایت با چرخشی ناگهانی لب به ستایش از دموکراسی درون حزبی گشود و آن زمانی بود که پوتین تصمیم گرفت از سایه بیرون بیاید.

پوتین نقشه‌های بسیاری را در سر دارد. وی می‌گوید: «روسیه باید قدرتمند باشد و از همین رو ضروری است تا شتاب پیشرفت‌ها بسیار بالاتر از آنچه امروز هست، باشد. اقتصاد روسیه در سال باید 6 تا 7 درصد رشد کند و در سال‌های پیش‌رو در میان 5 اقتصاد بزرگ دنیا جای بگیرد.» برنامه‌های پوتین تنها 6 سال پیش‌رو را دربر نمی‌گیرد: «می‌خواهم 20 میلیون فرصت شغلی تازه را در صنایع مدرن در 20 سال آینده ایجاد کنم.» البته با توجه به وابستگی روسیه به نفت و گاز، این هدف چندان واقع‌بینانه به نظر نمی‌رسد.

گرچه محبوبیت مردمی پوتین کاهش چشمگیری داشته ولی هنوز آن اندازه هست که وی را دیگر بار روانه کرملین کند. انتخابات در صورت لزوم دستخوش بازی‌های سیاسی پشت پرده هم خواهد شد و همانند جمهوری چچن رنگ تقلب هم خواهد گرفت؛ همانجا که حزب حاکم پیوسته تا 99 درصد آرای مردمی را از آن خود می‌کند! ولی نخبگان آزادیخواه روسیه با کنار رفتن دیمیتری مدودف، بزرگ‌ترین امیدشان را از دست می‌دهند. این صدای نارضایتی از درون حزب حاکم نیز به گوش می‌رسد. فیودور بوندارچوک، کارگردان سرشناس روسیه و عضو حزب حاکم می‌گوید: «حالم از این نشست‌ها به هم می‌خورد؛ از این همه شعار. تمام کشور به خشم آمده ولی ما اینجا [در حزب] تنها همدیگر را ستایش می‌کنیم.» ‌/‌ ایسنا