خصوصی سازی آخرین تکه پازل

آیا پازل تغییر و تحوت مدیریتی در وزارت امور اقتصادی و دارایی به گونه ای چیده شده است که نوعی سوءاستفاده از فرآیند خصوصی سازی شکل بگیرد؛.

کد خبر: ۴۳۰۱۱

شاید یکشنبه هفته ای که طهماسب مظاهری ، وزیر پیشین اقتصاد دفتر کار خود در باب همایون را برای همیشه ترک می کرد تا صفدر حسینی که از مجلس عازم میدان امام خمینی (ره) بود، جای وی را بگیرد، بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران اقتصادی ایران این سوال را از خود می پرسیدند که چیدمان و زمان اجرای تغییر و تحوت در وزارت اقتصاد به چه صورت است؛ پرسشهای بسیاری در ذهنها ایجاد شد که نوع پاسخ به آن ، نگاه دولت به اقتصاد سیاسی و آینده اقتصاد ایران را در یک سال آینده مشخص می کند.تغییر و تحولات یاد شده از همان آغاز با ابهامات بسیاری همراه بود و هست: چرا خاتمی ، مظاهری را با وجود تمام معایب عملکردی اش در یک سال باقیمانده تحمل نکرد؛ همان گونه که حسین مظفر ، عیسی کنتری و حسین شافعی را آنقدر تحمل کرد تا عمر کابینه نخست وی به پایان رسید و سپس با آبرومندی دست به ترمیم کابینه در دور دوم زد.آیا این فرآیند نمی توانست در کابینه دوم نیز تکرار شود؛ پس براستی هدف اصلی از این تغییر و تحوت شتاب آلود در یک سال باقیمانده چه بود؛ فرضیه اصلی که در پاسخ به این پرسش مطرح می شود ، برپایه وقایع و تحولاتی است که شکل گرفته و قرار دادن تحوت پراکنده در کنار هم روند معنی داری را آشکار می کند که در صورت تداوم ، سخت خطرناک و مخل اقتصاد ایران خواهد بود.سیدصفدر حسینی ، در روزهای پایانی دولت به حساسترین وزارتخانه اقتصادی کشور منتقل می شود و بفاصله تمام پستهای حساس و حتی غیرحساس این وزارتخانه را به مورد اعتمادترین دوستان حزبی اش می سپارد اما چیدمان تغییرات طوری است که مدیران بخشهای غیردرآمدزا برای اپوزیسیون شایسته گرایی، تغییر نکنند مانند رئیس کل گمرک ایران یا دبیرکل بورس اما پستهای اصلی و مالی وزارت اقتصاد از جمله معاون کل و رئیس سازمان خصوصی سازی باید با اشاره ای کنار روند.آنچه روشن است این که وزیر جدید اقتصاد هر قدر کارآمد و توانا باشد ، به جز روانتر کردن برنامه های وزیر پیشین ، نخواهد توانست در طول یک سال کار مهمی برای اقتصاد ایران و خود وزارت اقتصاد انجام دهد. بودجه امسال کشور و برنامه چهارم تصویب شده و برنامه های مهم سال 83 هم به مرحله اجرا رسیده است اما وزیر جدید از نگاهی دیگر می تواند ماموریتی ویژه داشته باشد و این ماموریت احتما تامین «کسیژن مالی» برای حیات جناح سیاسی است که دوران انزوای شاید طولانی اش ، دیگر فرارسیده است.جناح موسوم به چپ، قدرت در مجلس را حداقل برای 4 سال آینده از دست داده و بعید نیست ریاست جمهوری را نیز برای همین مدت از کف بدهد. به این ترتیب انزوایی طولانی و پرهزینه آغاز می شود که در طی آن باید تجدید قوا و سازمان کرد و دوباره به صحنه آمد اما مگر همه این اقدامات بدون منبع مالی امکانپذیر خواهد بود؛ تکه آخر پازل را در جای مخصوص می گذاریم. کدامین محل بهتر از خصوصی سازی که هماکنون صرفا در فروش سهام دولت به غیر خلاصه شده است؛ و کدامین تغییر فوریتر از تغییر مدیران تاثیرگذار و تصمیم ساز در این بخش؛ شاید یک سال ، زمان کمی برای اجرای این ماموریت ویژه باشد اما اگر به یاد بیاوریم که اتفاقا بودجه 83 ، امسال را یکی از پررونق ترین و پرفروشترین سالهای مالی از نظر فروش سهام شرکتهای دولتی به بخش خصوصی کرده است و به رفع هر گونه موانع در راه فروش سهام دولت تاکید خاص دارد ، آیا باز هم حق نداریم تکه آخر پازل را در آن جای مخصوص بگذاریم و هشدار دهیم بزرگان جلوی این بازی خطرناک را بگیرند؛.