لیبی ،این پایان بازی نیست

به گزارش ایسنا، رابرت فیسک در تحلیلی درروزنامه ایندیپندنت می‌نویسد:

« سایر فرمانروایان مطلق و رژیم‌های خودکامه عرب، دومین شب بی‌خوابی خود را گذراندند.

حال باید دید نوای آزادی طرابلس، چه زمانی به بحرین،عربستان سعودی و یمن می‌رسد و ساختار دموکراسی ‌خواهی مردم را شکل می‌دهد.

بهارعربی نشان داد که اراده ملت می‌تواند پایه‌های هر حکومت امپریالیستی را جدا از فرهنگ و زبان و دین بلرزاند. همانطور که سیف الاسلام قذافی، پسر معمر قذافی رهبر لیبی گفته بود که لیبی، مصر و تونس نیست و جنگ داخلی به راه خواهد افتاد، شاهد بودیم که انقلاب نوپای لیبی و خیابان‌های این کشور آفریقایی با خون آشنا شدند.

حال که دیگر مردم دل‌نگرانی حضور قذافی را در صدر قدرت ندارند، لیبی به ابرقدرت آفریقا و خاورمیانه بدل خواهد شد اما این امکان نیز وجود دارد که ائتلاف ناتو به دلیل هزینه‌های هنگفت در بمباران شهرهای این کشور، اقتصاد آنها را تحت سلطه خود درآورد تا هزینه‌های "بمباران آزادی‌خواه" خود را جبران کند.

سرایت این ندای آزادی به الجزایر و مراکش دور از ذهن نیست و حاکمان خودکامه عرب هنوز خاطرات سال 1977 را که در آن انور سادات، رئیس جمهوری اسبق مصر پایگاه هوایی قذافی را در هم کوبید از یاد نبرده‌اند و حال همین پایگاه‌ها توسط ناتو با خاک یکسان می‌شود. هرچند که حملات سال 1977 در پی تحریک مصر از سوی اسرائیل بود و لیبی را در فکر ترور سادات معرفی کرد اما قذافی توانست 30 سال پس از سادات همچنان رهبری کند.

لیبی نیز همانند سایر کشورهای جهان عرب از مشکلات مالی و فساد رنج می‌برد و هنوز مشخص نیست آینده این کشور دستخوش چه حوادثی خواهد شد و آیا دستاوردهای مبارزان آزادی‌خواه توسط شورای ملی انتقالی لیبی حفظ خواهد شد یا خیر.

با این وجود غرب نیز درس‌های از دموکراسی را آویزه گوش لیبی کرده است و با اغماض راه‌های پیشگیری از هرج‌ومرج را به مصطفی عبدالجلیل، رئیس شورای ملی انتقالی لیبی منتقل می‌کند و این دقیقا همان راهی است که هشت سال پیش دولت‌های غربی در عراق پیمودند اما حال باید دید چه کسی یا کسانی در رژیم یا دولت دموکراتیک لیبی زیان خواهند دید، چرا که شورای ملی انتقالی لیبی نیز شامل عناصری با گذشته تاریک از رژیم قذافی است و لیبی باید خود را آماده پذیرش عناصری از قبایل قذافی کند.

به رغم رخدادهای اخیر، هنوز سرنوشت نفت و ثروت‌های قذافی مشخص نیست و سیاست خارجی آتی لیبی با دولت‌هایی همانند فرانسه، بریتانیا و ایتالیا و از سوی دیگر آمریکا و آلمان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. حال جامعه جهانی این سوال را از خود می‌پرسد که اگر به گفته دیوید کامرون، نخست وزیر دولت ائتلافی بریتانیا، ائتلاف ناتو با موفقیت عملیات خود را در لیبی به انجام رسانده است آیا نباید از همین روش در سایر کشورهای بحران زده نیز سود جست؟

درهمین میان دولت‌هایی همانند اسرائیل امید دارند تا تغییر رژیم در لیبی به نحوی انجام شود که منافع آن‌ها نیز حفظ شود.

زین العابدین بن علی رئیس جمهوری مخلوع تونس رفت، حسنی مبارک رئیس جمهوری سابق مصر رفت، علی عبدالله صالح، رئیس جمهوری یمن دیر یا زود می‌رود، قذافی سقوط کرد، ملک عبدالله دوم پادشاه اردن همچنان با مخالفت گروه‌های مردمی روبه‌روست و انتظار می‌رود این روند به سایر کشورهای استبدادزده نیز نفوذ کند و این نشان می‌دهد این پایان بازی نیست و پایان تاریخ هنوز فرا نرسیده است».