چتر نجات برای هواپیما

تابستان سال گذشته، وقتی که دینو مولین (Dino Moline) در حال پرواز با هواپیمای آیروباتیک RANS S-9 خود در آرژانتین بود، هواپیما دچار نقص فنی شد و خلبان هیچ راهی برای کنترل این هواپیما و حتی پریدن به بیرون نداشت. او در این زمان چتر نجات بزرگ هواپیمای خود را باز کرد تا هواپیما به آرامی روی زمین قرار گیرد و اینچنین شد که او و هواپیمای کوچکش از این حادثه جان سالم به در بردند.

ایده استفاده از چتر نجات برای بازیابی هواپیما، به سال‌ها پیش بازمی‌گردد. سال 1929 میلادی، راسکو ترنر خلبان هواپیماهای نمایشی هالیوود هواپیمای یک و نیم تنی خود را پیش چشم 15 هزار نفر تماشاچی در سانتا آنای کالیفرنیا با استفاده از چتر نجات به نرمی به زمین نشاند. سال 1948 نیز باب فرانیوس چند بار هواپیمای خود را با چتر نجات بزرگی در نزدیکی سان‌دیه‌گو به زمین نشاند.

فرزند فرانیوس در این باره می‌گوید: پدرم با هواپیما اوجگیری می‌کرد و بعد موتور هواپیما را خاموش می‌نمود و سپس با چتر نجات چرخی در آسمان می‌زد. او در پایان چتر را از هواپیمایش آزاد می‌کرد و با روشن کردن مجدد موتور هواپیمایش به پرواز عادی خود ادامه می‌داد. البته باب فرانیوس شم تجاری ضعیفی داشت و هرگز به فکر تجاری‌سازی چترهای‌نجات خود نیفتاد. فرزند وی می‌گوید: هدف پدرم، تجربه چنین پروازهایی بود و او در واقع یک پیشرو در این زمینه به شمار می‌آید و نه یک تاجر که به دنبال درآمد از این طریق بوده باشد. سال 1975 نیز وقتی بوریس پوپوف، کنترل گلایدر خود را از دست داد و از ارتفاع 400 پایی به سمت زمین سقوط ‌کرد، به این فکر بود که ‌ای کاش گلایدرش مجهز به پاراچوت بود. البته پوپوف از این سقوط زنده بیرون آمد، چون هواپیمای گلایدرش روی دریاچه مینه‌سوتا به زمین برخورد کرد. او می‌گوید: من به زمین رسیدم در حالی که احساسات عجیبی در وجودم شکل گرفته بود. پوپوف بعدا شرکت سامانه‌های بازیافت بالستیک را بنیان گذاشت. چترهای نجات بزرگ ساخت این شرکت برای هواپیمای سسنا 150 در 1993 به تأیید اداره هوانوردی فدرال (FAA) رسیدند.