تأثیر منفی اینترنت بر حافظه

دکتر اسپارو و همکارانش، دنیل وگنر از دانشگاه هاروارد و جنی لیو از دانشگاه ویسکانزین حافظه را در 4 دسته مختلف به مرحله آزمایش گذاشتند. در دسته اول، شرکت کنندگان یک اصل 40 بیتی را (مثلا چشم شترمرغ بزرگتر از مغز آن حیوان است) به کامپیوتر دادند. نیمی از آنها معتقد بودند که نوشته آنها در رایانه ذخیره شده است در حالی که نیمه دیگر معتقد بودند اطلاعات آنها پاک شده است.

هدف از انجام این آزمایش این بود که داوطلبان بتوانند اطلاعاتی را بیابند که قبلا در رایانه ذخیره کرده‌اند. اما نتیجه این شد که بخش اعظمی از داوطلبان تلاش نمی‌کردند تا به یاد بیاورند آن اصل را در کجا خوانده‌ یا نوشته‌اند.

آزمایش دوم با هدف تشخیص تاثیر دسترسی کامپیوتر در حافظه بود. این محققان اعلام کردند: «اگر سوالی از داوطلبان می‌پرسیدیم، مثلا کدام کشور است که پرچمش تنها یک رنگ دارد، آیا به پرچم کشورها فکرخواهیم کرد یا به اینترنت؟»

در این آزمایش از داوطلبان درخواست شد هم اصل را به‌خاطر بسپارند هم فولدر یکی از پنج کامپیوتری که این اصل در آن ذخیره شده بود. محققان از این که داوطلبان فولدرها را بسیار ساده‌تر از اصل‌ها به‌خاطر می‌آوردند، غافلگیر شدند.

این آزمایش جنبه‌های جدیدی از حافظه تراکنشی را نمایان می‌کند، بخشی که با کمک به آن به خانواده، دوستان و همکاران و همچنین مراجع مطمئن اعتماد حاصل می‌کنیم تا حقایق را به ما بسپارند.

به‌عنوان مثال کسی که تنها به ورزش علاقه دارد و تخصص خاصی در آن ورزش ندارد، به‌سادگی می‌تواند به‌همراه یکی از اعضای خانواده به تماشای آن بازی بپردازد و اگر نکته‌ای را نمی‌دانست، از دیگری بپرسد و هیچ وقت هم این نکات و قوانین را در حافظه ثبت نکند، چون مجددا می‌تواند همین سوال را بپرسد.

دکتر اسپارو معتقد است: «تاثیر اینترنت بر حافظه هنوز به‌طور کامل کشف نشده و حافظه انسان در حال خو گرفتن با فناوری ارتباطات است.»