ایران، دهمین کشور تولیدکننده فیلم در جهان

او درباره شاخص‌های این رتبه‌بندی گفت: ممکن است شاخص‌ها متعدد باشد، اما 2 شاخص در میان شاخص‌های دیگر از اهمیت بیشتری برخوردار است، میزان تولید یکی از این شاخص‌هاست که براساس آن ایران سال گذشته رتبه یازدهم دنیا را کسب کرد، همچنین شاخص دیگر که بسیار مهم است استقبال مردم یک کشور از فیلم‌های وطنی‌شان به حساب می‌آید و از این حیث نیز سینمای ایران رتبه دهم را در میان سینمای کشورهای جهان در اختیار دارد.

سایت سینمایی اسکرین دیلی نیز اواخر سال 88 سینمای ایران را در رتبه چهاردهمین سینمای جهان در زمینه تولید فیلم معرفی کرده بود. در آن سال یعنی سال 88 سینمای ایران 105 فیلم تولید کرده بود که در جای خود رقم بالایی به شمار می‌رود. اما در نگاهی دیگر کشور هند با ساخت 1325 فیلم در این سال که رقمی معادل دو برابر کل سینمای قاره آمریکای شمالی است، پرتولید‌ترین سینمای جهان را دارا بود.

اما آیا ما توانسته‌ایم که با توجه به این رونق نسبی افزایش تولید، افزایش زیر ساخت سینمایی را نیز به همراه بیاوریم تا در کنار آن افزایش مخاطب داخلی را نیز شاهد باشیم؟

علیرضا شجاع نوری قبل از آن‌که یک بازیگر باشد سال‌ها در حوزه سینمای بین‌الملل به فعالیت مشغول بوده است. از او وقتی درباره جایگاه سینمای ایران در جهان بر اساس شاخص‌های ذکر شده می‌پرسیم او نیز به ضعف سالن‌های نمایش اشاره می‌کند و البته کل این آمار را زیر سوال برده و می‌گوید: این مقیاس برای صنعت سینما تعریف شده است نه صرفا برای تولید. ما وقتی بتوانیم همگام با صنعت تولید به صنعت نمایش نیز ارزش قایل شویم می‌توانیم مقایسه‌ای نسبی در این زمینه داشته باشیم و گرنه این رتبه‌بندی‌ها چندان معنا ندارد.

او از موفقیت‌های اخیر فیلم جدایی نادر از سیمین به عنوان یک برگ موفق در این زمینه یاد می‌کند و می‌گوید: اگر این روند موفقیت سینمای ایران تداوم نداشته باشد که نمی‌توان به آن عنوان موفقیت داد. شجاع نوری به سالن‌های نمایش‌دهنده این فیلم در ایران و کشورهای دیگر اشاره می‌کند و می‌افزاید: کشوری مانند چین با آن وسعت در برخی موارد تولیداتی دارد که در طول سال مورد توجه قرار می‌گیرد، اما هیچگاه آن تولیدات نمی‌تواند به نام موفقیت همیشگی سینمای این کشور قلمداد شود. او می‌افزاید: صنعت سینما شاخصه‌هایی دارد که آن شاخصه‌ها را باید از زاویه صنایع نگاه کرد. زیرا وقتی نام صنعت روی هر چیزی گذاشته می‌شود باید کارکرد صنعتی را در آن جستجو کرد. وقتی سینمای ما این روزها درگیر دخل و خرج روزانه خویش است و در این زمینه مشکل دارد چگونه می‌توان به آن نام صنعت داد. کمبود سالن نمایش یکی از مهم‌ترین مواردی است که شجاع نوری از آن به عنوان مشکل یاد می‌کند و عقیده دارد: اگر ما هم‌اکنون بین کشورهای نخست جهان از نظر کمیت تولید هستیم، اما از نظر صنعت سینما جزو آخرین کشورهای دنیا به شمار می‌رویم.

علی معلم، تهیه‌کننده هرچند رتبه‌بندی اعلام شده را براساس میزان تولید فیلم قبول دارد و می‌گوید: ایران از نظر تولید در میان کشورهای همسایه که سالی 2 یا 3 فیلم می‌سازند در جایگاه خوبی قرار گرفته است.

اما در عین حال می‌گوید: نکته جالب در این میان آن است که ما از نظر نمایش فیلم در رتبه پایینی قرار گرفته‌ایم که اگر آمارگیری درستی در این زمینه صورت گیرد ایران در رده آخرین کشورهای دنیا قرار خواهد گرفت.

معلم معتقد است که تولید و نمایش فیلم در ایران همپای هم رشد نکرده است و در واقع بزرگترین بحرانی که اکنون در سینمای ایران با آن روبه‌رو هستیم کمبود سالن‌ها و پرده‌های نمایش است. او از این امر به عنوان بال شکسته سینمای ایران یاد می‌کند که می‌توان از آن به عنوان یک بحران نیز یاد کرد. معلم توجه به این موضوع را یکی از ضروری ترین مواردی می‌داند که باید در دستور کار مسوولان سینمایی کشور قرار بگیرد.