آن زمان همه درها به رویم بسته بود

بیکار بودم پسردایی‌ام در این کار بود و من را هم وسوسه کرد. الان سال‌هاست که از پسردایی‌ام خبر ندارم از همان روزی که دستگیر شدیم راه‌مان از هم جدا شد.

پدرم کارمند وزارت راه بود البته الان بازنشسته شده. مادرم هم خانه‌دار بود، یک برادر و دو خواهر دارم و من بچه آخر هستم. خانواده ما زندگی خیلی عادی و آرامی دارند. وضع مالی همه هم متوسط است. این وسط فقط من توقع زیاد داشتم که آن بلا سرم آمد.

اول از همه ازدواج کردم. شاید عجیب باشد ولی من این کار را کردم. همه اول دنبال کار می‌کنند و بعد به فکر تشکیل خانواده هستند. حالا برای آنهایی که سابقه دارند و تازه از زندان بیرون آمده‌اند که کار سخت‌تر هم هست اما من قبل از دستگیری قرار بود با دختر عمویم ازدواج کنم همه هم راضی بودند. بعد از آزادی هم کسی نه نیاورد یعنی به همه توضیح دادم دیگر از این کارها نخواهم کرد و آنها هم به من اعتماد کردند.

خوشبختانه خانواده خوبی دارم و آنها خیلی خوب از من حمایت کردند و هوایم را داشتند اما سختی از وقتی شروع شد که دنبال کار گشتم. در ادارات دولتی که نمی‌توانستم استخدام شوم شرکت‌های خصوصی بزرگ هم همین‌طور و باید از جاهای پایین‌تر شروع می‌کردم. عمویم در یک سوپر پروتئین با 2 نفر از فامیل‌های زنش همکار بود او خواست مرا پیش خودش ببرد ولی شرکا قبول نکردند و گفتند به کارگر نیاز ندارند و خودشان برای آن مغازه بس هستند. خلاصه این‌که همه درها به رویم بسته بود. 8 ماه دنبال یک شغل آبرومند گشتم ولی فایده‌ای نداشت بعد از آن بود که اختلافات کم‌کم شروع شد.

با همسرم و خانواده‌اش. ما آن موقع عقد بودیم و طبق قرار باید ظرف یک سال ازدواج می‌کردیم اما فقط 4 ماه تا موعد مانده بود و دستم به جایی بند نبود. از عمویم فرصت بیشتری خواستم و او با این‌که در جریان مشکلاتم بود نه آورد و گفت خوب نیست دختر عقد کرده در خانه پدرش بماند پدرم کاری از دستش برنمی‌آمد. برادرم هم آن موقع با این‌که شاغل بود نتوانست کمکی کند.

زنم اهل زندگی وخیلی بساز است از دیوار صدا درمی‌آید از او نه. همان سال اول، بچه‌دار شدیم و اسم پسرم را گذاشتم داریوش. همچنان در آن باسکول‌سازی کار می‌کردم و البته همان زمان کار برق را هم یاد می‌گرفتم تا این‌که بعد از 7 سال در شهریار مغازه کوچکی اجاره کردم. کارم کولرسازی و سیم‌پیچی بود. خدا را شکر روزی‌مان درمی‌آمد و بعد از این که بچه دومم آیدا به دنیا آمد نمی‌دانم چه طور شد که کارم رونق بیشتری هم گرفت.

کارم را به تهران منتقل کردم. برایم خیلی سخت بود هر روز از خانه‌مان تا شهریار بروم و برگردم ضمن این‌که خوب دستمزدها در تهران خیلی بالاتر است. البته 5 سال طول کشید تا این اتفاق افتاد و الان 3 سال است این مغازه را دارم. البته اجاره‌ای است و حالا دارم تلاش می‌کنم مکانی را با وام بخرم تا ببینم چه پیش می‌آید. به هر حال راضی هستم.